KHR Au-periodFic : 王子様と野生の花 :27(TYL)84Fr: -29-

posted on 25 Jan 2011 17:19 by me-no-wonderland in Fanfiction
* NC ลากดำนะจ๊ะ

Au periodFic KHR : 王子様と野生の花
Pairing :  27(TYL)84FRAN
Rating : ?
By :  -niji-

 

 


Part : 29

 

 

 

 


อย่า!! ....ย...อุ๊บ!?”  เสียงใสที่ตะเบ็งขึ้นถูกตัดหายไปทันทีเมื่อกลีบปากร้อนรุ่มกดประทับลงมาปิกปากที่เผยอร้องนั่น บาจิลหลับตาแน่นแล้วสะบัดดวงหน้าหวานของตนไปมาเพื่อให้หลุดพ้นจากจูบของชายซึ่งรุกรานอยู่อย่างเอาแต่ใจนั้น ...ยิ่งสะบัดก็ยิ่งถูกกดใบหน้าลงมาหนักหน่วง มือน้อยข้างที่ยังใช้การได้กำขึ้นมาทุบตีอีกคน   “อ...อื้อออ!”

สึนะไม่ได้ถอนริมฝีปากออก กลับยิ่งไซ้ปลายลิ้นเข้าไปหนักมากกว่าเดิม กระหน่ำจุมพิตให้ไม่ยั้ง ราวกับต้องการจะดูดกลืนเอาเรี่ยวแรงที่มีเพียงน้อยนิดของคนใต้อาณัติออกมาให้หมด ...ร่างสูงคว้าเอามือของบาจิลที่กำลังทั้งทุบทั้งตบตีตนไว้แล้วกดมันลงบนพื้นทาทามิเบื้องล่าง

เข่าข้างหนึ่งกดแทรกเข้าไปยังระหว่างเรียวขาบอบบาง แยกรั้งให้คนตัวเล็กต้องเปิดขาออก การกระทำนั้นยังผลให้สนมตัวน้อยยิ่งสะบัดตัวมากกว่าเดิม บาจิลกัดเข้าที่กลีบปากของอีกคนอย่างแรง และมันก็ทำให้สึนะชะงักจูบสูบวิญญาณนั้น   “ฮืออ! ปล่อยข้านะ!! คนใจร้าย! ใจร้ายยย!!”

เนตรสีน้ำตาลคมกริบหรี่จ้องดวงหน้าหวานที่เปรอะเปียกไปด้วยหยาดน้ำตาที่พรั่งพรูลงมาไม่ขาดใสนั้น ปลายลิ้นแลบออกมาเลียยังกลีบปากของตนซึ่งถูกขบเสียจนเลือดซึมออกมานิดๆ ....ใจร้าย งั้นรึ? ...สึนะยกสะโพกน้อยของร่างบางเบื้องล่างขึ้น  

 

“ใครกันแน่ที่ใจร้าย?”

 

“อ่ะ!!?”  ร่างน้อยกระตุกอย่างค่อนข้างรุนแรงเล็กน้อย เอวบางบิดน้อยๆให้กับความเจ็บที่แล่นปราดขึ้นมาจากเบื้องล่าง   “ฮืออ...อ...ออกไปนะ”

แก่นกายร้อนรุ่มกดแทรกเข้าไป แม้จะยังไม่ได้ตระเตรียมเส้นทางน้อยๆนั้นให้พร้อมดังเช่นทุกที แม้จะยุ่งยาก ทั้งลำบากกว่า ทว่า มันก็สร้างความเจ็บปวดให้แก่บาจิลอย่างมาก ...เพราะรู้ว่าบาจิลจะต้องเจ็บ ...สึนะกระทุ้งเข้าไปอีกครั้งจนสุดในคราวเดียว และเขาก็ได้สดับเสียงใสที่กรีดร้องออกมาดังสะท้อนไปทั้งห้องเล็กๆนี่

“เจ็บ !!!”   กลีบปากสีอ่อนซึ่งบัดนี้ถูกรุกรานเสียจนขึ้นสีแดงระรื่อเผยอออก ดวงหน้าหวานสะบัดไปมาเสียจนน้ำตากระเซ็น  “ฮืออ ...ฮือออ ...”

 

ใครกันแน่ที่ใจร้าย ...

 

มือใหญ่ปล่อยมือน้อยๆข้างเดียวซึ่งตนกดไว้ออก เลื่อนลงมาบีบยังเอวบางสั่นระริก

“เจ้าต่างหากที่ใจร้ายกับข้า ...ทั้งๆที่ข้า ...ร”

 


เพี้ยะ!

 


ฝ่ามือบางตวัดฉาดยังใบหน้าของคนเบื้องบนอย่างแรงจนอีกฝ่ายหน้าหัน บาจิลขมวดคิ้วจดจ้องบุรุษสูงศักดิ์ซึ่งตนตบนั้นทั้งน้ำตา   ”ข้าเกลียดท่าน ...ข้าเกลียดท่าน!!”  มือน้อยข้างเดิมกำทุบตีผลักไสยังแผ่นอกกว้างของสึนะระรัว   “ปล่อยข้านะ! ข้าจะกลับไปหาท่านฟราน!”

ร่างซึ่งแทรกค้างคาอยู่แล้วเคลื่อนตัวออก ก่อนจะแทรกกลับเข้าไปอย่างรุนแรงเสียจนร่างน้อยๆใต้อาณัติสะดุ้งเฮือกใหญ่ และไม่รอให้สนมตัวน้อยได้ปรับตัวหรืออะไรทั้งสิ้น เจ้าชายเกศาฟูฟ่องสีน้ำตาลก็เริ่มเคลื่อนกายเข้าไปยังภายในร่างบาง ถอยออกมา และกระทั้นกลับเข้าไปอีก ซ้ำๆ เรื่อยๆ โดยไม่สนใจเสียงร้องไห้สั่นเครือทีได้ยินปะปนมานั้น  “อ๊ะ!? …อ...อึ๊ก! …อะ...อื้อ!?”

 

ก็เพราะว่าบาจิล เป็นน้องร่วมสายโลหิตเดียวกันกับเจ้า

 

“อึก...โก...หก..”  กลีบปากหนากัดแน่น แล้วยิ่งเพิ่มจังหวะเข้าไปให้มากขึ้น

“ฮือออ! …จ...อ๊ะ! …เจ็บบบ ...เจ็บบบ!!”

 

เป็นน้องร่วมสายโลหิตเดียวกันกับเจ้า

 

เสียงของผิวเนื้อที่กระทบกันยิ่งถี่และดังสะท้อนไปทั้งห้อง เนตรสีน้ำตาลหลับแน่น แล้วยิ่งรั้งเอวบางที่สะบัดไม่หยุดเพราะความเจ็บปวดนั้นไว้แน่น   “....ไม่ ...ใช่”

“ฮึก!?...อ….ฮือออ ...อ่ะ...อ่ะ!” 

 

บาจิลเป็นน้อง

 


“ไม่ใช่!!”

 


ยิ่งเพิ่มแรงกระทั้นเท่าไหร่ ร่างน้อยๆก็ยิ่งส่งเสียงครวญครางมากขึ้น ...บาจิลทั้งร้องไห้เพราะความเจ็บปวดจนเหนื่อยราวกับจะขาดใจตายเสียให้ได้ ยิ่งสึนะเร่งความปรารถนาใส่เข้ามามากขึ้น มากขึ้น ก็ยิ่งกระทบกระเทือนถึงแขนข้างที่หักของตน ...เจ็บร้าวเสียจนเสียงร้องไห้สั่นเครือ

มือใหญ่เกร็งบีบเอวบางแน่นจนผิวขาวนวลเป็นรอยนิ้วแดงรื่อ สึนะปลดปล่อยตนเข้าไปครั้งแล้วครั้งเล่า และยิ่งมอบระบายความใคร่ของตนให้แก่สนมตัวน้อยไม่หยุด ...ร่างสูงจับพลิกบาจิลให้คว่ำลง และไม่สนใจแม้เสียงกรีดร้องเพราะความเจ็บปวดของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย ...เพราะเขาไม่ได้ยิน ...ในหัวของเขาตอนนี้ มันมีแต่เสียงของพระบิดาที่ดังก้องมาเรื่อยๆ

 

เสียงที่กล่าวว่า บาจิลเป็นน้องร่วมสายโลหิต

 

บาจิลเป็นน้อง ...

เป็นน้องพ่อเดียวกันกับเขา

 

เป็นน้องของเขา

 


สึนะกัดฟันกรอด แล้วยิ่งเพิ่มแรงกระทั้นตามอารมณ์ที่ตีปะปนกันอยู่ในหัวนั้น  “ไม่ใช่ ...ไม่ใช่...โกหก!

 

 

 

 

 

 


“คุณหนูเจ้าคะ” 

 

อาสึสะเอ่ยเรียกเด็กหนุ่มเจ้าของแพรผมสีใบไม้ซึ่งนั่งกอดเข่าซบหน้าอยู่กับแขนนิ่งๆอยู่ในกรงขังนั้น ...เพราะเรื่องที่ฟรานกับบาจิลแอบลอบรักกันนั้นเป็นข่าวใหญ่ของวัง และฟรานก็ถูกจับขังไว้ตั้งแต่เมื่อคืนวาน และไม่ให้ใครเข้ามาเยี่ยมได้ทั้งนั้น กว่าอาสึสะจะอ้อนวอนทหารเข้ามาได้ก็แทบแย่แล้ว ยิ่งมาเห็นคุณหนูในสภาพนี้ก็ทำให้อดหลั่งน้ำตาไม่ได้เสียจริง

 

ทั้งๆที่ถ้าจะหนีออกไปจากคุกกระจอกๆนี่ก็ทำได้โดยง่าย แต่ฟรานกลับไม่ทำ
กลับนั่งรอความตายอยู่แบบนี้

 

เสียงสะอื้นของหญิงชราคนสนิททำให้เนตรที่หลับมานานค่อยๆปรือขึ้น  ...แม้จะค่อนข้างไกล และแสงจากคบเพลิงที่มีเพียงสลัวๆ กระนั้น อาสึสะก็เห็นสีที่เปลี่ยนไปของดวงตาคู่งามนั้น ...ดวงตาที่เปลี่ยนจากสีเขียวคราม เป็นสีแดงฉานสะท้อนวาววับกับแสงจากดวงไฟ ...ฟรานชำเลืองตามองผู้มาเยี่ยมหน้ากรงขังนิ่งๆ 

“กลับไปซะ” 

“...คุณหนู แต่ว่า”

“กลับไป”  เสียงเรียบซึ่งบัดนี้กดทุ้มเอ่ยเรียบๆ ก่อนที่ใบหน้างาม