KHR Au-periodFic : 王子様と野生の花 :27(TYL)84Fr: -30-

posted on 27 Jan 2011 21:07 by me-no-wonderland in Fanfiction

Au periodFic KHR : 王子様と野生の花
Pairing :  27(TYL)84FRAN
Rating : ?
By :  -niji-

 

 


Part : 30

 

 

 

 

 

 

 


“ฮึก...ฮือออ...ฮือออ”

“หยุดร้องไห้ได้แล้วนะสุสุเมะ”

“แต่ว่า ฮืออ...ก็ท่านฟราน...ฮึก...ฮึก...ฮือออ

“ข้าบอกให้เจ้าหยุดร้องไห้ไง”


ถึงจะเอ็ดใส่สาวใช้คนสนิทที่นั่งร้องห่มร้องไห้มาตั้งแต่ได้ข่าวเรื่องการประหาร แต่อาสึสะเองก็กำลังพยายามข่มน้ำตาไว้เหมือนกัน ...แล้วยิ่งไปกว่านั้น ...ดวงตาสีดำขลับของหญิงชราเลื่อนขึ้นมองไปยังห้องชั้นบนสุด

ฮือออ ...ไหนจะท่านสนมน้อยอีก ...ฮึก...ฮึก...ตอนนี้ก็กำลัง ฮึก...ทรมานอยู่ไม่ใช่หรือเจ้าคะ? ...ฮือออ

ตั้งแต่กลับมาจากลานประหาร เจ้าชายรูปงามก็ลากตัวสนมตัวน้อยของตนขึ้นไปยังห้องกักขังของชั้นบนสุดของปราสาทหลังนี้ พวกเธอถูกตะเพิดออกมาจากห้อง และหลังจากนั้นก็ยินได้ร้องไห้อื้ออึงของบาจิลดังมาไม่ขาดสายเลย ...ถึงตอนนี้เสียงจะเงียบไปนานพอดูแล้ว กระนั้น เจ้าชายก็ยังไม่ออกมาจากห้องเสียที ...ไม่รู้ว่าตอนนี้บาจิลจะเป็นอย่างไรบ้าง พวกเธอเป็นแค่คนใช้ต่ำต้อยก็ไม่รู้หนทางที่จะช่วยเหลือสนมตัวน้อยได้จริงๆ ที่ทำได้ดีที่สุด ก็แค่ช่วยดูแลให้ดีที่สุดเพียงเท่านั้น

 

ร่างกายอาจจะพอเยียวยาให้หายได้
ทว่าหัวใจที่แหลกสลายจนไม่เหลือชิ้นดีนั่นล่ะ
จะมีหนทางใดประสานมันได้กัน ?

 

“ฮือออ ...ฮือออ...”  สุสุเมะยกแขนกิโมโนของตนขึ้นมาปาดน้ำตาเรื่อยๆ

อาสึสะถอนหายใจเบาๆ พลางเอื้อมมือโอบให้สุสุเมะเข้ามาซบที่อก ....ฝ่ามืออ่อนโยนลูบแพรผมยาวสลวยสีดำขลับช้าๆ   “...ท่านฟรานสั่งไว้ว่าให้เราดูแลท่านบาจิลให้ดี พวกเราก็ต้องทำให้ได้อย่างที่ท่านฟรานฝากฝังไว้สิ”

 

 

 

 


.

 

 

 

 


ทิวทัศน์ที่เห็นอยู่ในตอนนี้ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปมากเท่าไหร่เลยสินะ?

ทั้งบ้านเรือน
ทั้งผู้คน
หรือทั้งกลิ่นหอมอ่อนๆของดอกซากุระที่โชยมาตามสายลมนี่ก็ด้วย


สายลมเอื่อยๆที่พัดผ่าน ทำให้เส้นผมฟูฟ่องสีทองสว่างของชายหนุ่มซึ่งนั่งเหม่อมองดูอะไรๆภายในย่านการค้านี้จากบนระเบียงห้องพักปลิวลู่ เนตรสีส้มทองกระพริบเบาๆ ก่อนจะต้องชำเลืองไปมองผู้ที่ก้าวเข้ามาในห้องพักของตน ...ชายหนุ่มผมสีแดงรุ่นราวคราวเดียวกัน

“มีคนมาขอพบน่ะขอรับ”  ชายผมแดงกล่าว ขณะเบี่ยงตัวให้ทหาร 2 นายก้าวเข้าไปในห้องนั้น

ร่างสูงเส้นเกศาสีทองเบือนสายตาออกไปยังนอกระเบียงอีกครั้ง   “ข่าวถึงไวจังนะ ?”

“องค์ราชาให้มารับท่านกลับเข้าไปยังวังหลวงขอรับ เจ้าชายอิเอยาสึ!”  พวกทหารกล่าวพลางก้มหัวโค้งให้

เนตรสีบุษราคัมซึ่งประดับอยู่บนใบหน้าขาวผ่องทอดมองไปนภาเบื้องบนนั้น  “...ท้องฟ้าสีฟ้านี่สวยจังเลยนะ”

 

 

สีฟ้าสวย ...
เหมือนกับสีนัยน์ตาเจ้า

 

 

รั้วสูงสีขาวสะอาดของวังหลวงตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า ก่อนที่ประตูไม้บานใหญ่โตอันเป็นทางเข้าวังหลวงนั้นจะเปิดออกเมื่อรถม้าเคลื่อนผ่าน ...ภายในอาณาบริเวณกว้างขวางซึ่งมีตำหนักเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ และมีสวนดอกไม้แสนสวยซึ่งถูกจัดแต่งได้อย่างลงตัวนี้คือวังหลวงที่จากไปเสียนาน

13 ปี ...ได้กระมัง?

เนตรสีส้มทองมองไปรอบๆห้องกว้างที่นางกำนัลนำทางมานี้ ...การตกแต่งและเครื่องประดับทุกอย่างยั