KHR Au-periodFic : 王子様と野生の花 :27(TYL)84Fr: -34-

posted on 09 Feb 2011 18:54 by me-no-wonderland in Fanfiction

จะว่าไปก็ ตอบเม้นท์หน้านี้ละกัน XD

 

 

 

# PieChan[lovelypie]

เอิ๊กกกก ในที่สุด พ่อกบของพวกเราก็กลัะบมาเสียที ><
อยากฉลองด้วยป๊อกกี้ 2 กล่อง! XD

ฮ่าๆๆ เนียนจริงๆ เป็นผู้ใช้มายาต้องเนียนแหล่ะ
แล้วเหตุผลที่ไปอยู่กับแม่ยายนั้นก็เพื่อ...(อ่านเอาเยยเน้อ)

เห่อๆๆๆ ไม่หรอกเจ้าค่ะ
ท่านฟรานเขาปกติดีทุกอย่าง ไม่มีอะไรเสื่อมแน่นอน XD
ฮ่าๆๆ แล้วก็ สึนะน่ะก็รู้ว่าเคียวโกะมีด้านร้าย
แต่นั่นก็ร้ายกับคนอื่นอย่างเดียว
แต่เคียวโกะไม่เคยร้ายกับสึนะไง แถมเอาอกเอาใจดีมากๆ
สึนะเลยอยากจะรักน่ะนะ แต่ก็รักไม่ได้เหมือนรักบาจิล TAT
ชีวิตทูน่าเริ่มระทมหลังจากสุขสมมานาน (ฮาาา)

 

 

# mifune

ทุกอย่างฟรานเขาวางแผนไว้แล้ว ก็แค่แกล้งตายเอง
เพื่อหนีไปปลูกสวน(?) ฮ่าาาา

จะว่าเบื้องหลังฟิคมาจาก ฮาคุโอคิ นั้น เราตอบจริงๆเลยว่า ไม่ใช่ค่ะ
อาจจะเหมือนตรงที่ฟรานเข้าร่างเงาแล้วผมสีขาวตาสีแดงแค่นี้เองล่ะมั้ง?

เรื่องนี้เราตั้งใจแต่งย้อนยุคซึ่งไม่ใช่ช่วงยุคสงครามอย่างฮาคุโอคิ
และพล๊อตเรื่องมันคนละอย่างกันเลยเน้อ (หัวเราะ)
ยังไงหนูก็ลองหาอนิเมเรื่องนี้มาดูซะนะจ๊ะ แล้วจะรู้ว่ามันไม่เหมือนกับฟิคพี่เลยนะ
(ดูแบบซับไทยได้ในเว็บ Mthai นะ มีทั้ง 2 ภาคเลย)

ส่วนเพลงนั้นใช้ของฮาคุโอคิเพราะพี่ว่าเพลงมันญี่ปุ่นแบบสตริงๆอะ
มันไม่โบราณเกิน ฟังแล้วมันเข้ากะฟิคพี่ดี
(เพราะมันย้อนยุคนี่เน๊อะ ต้องหาเพลงที่ฟังดูญี่ปุ๊นญี่ปุ่นถึงจะเข้า)

 

 


# karnalone


กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด //โบกธงสีเขียวไปมา

ฮ่าๆๆ จิ้นออกค่ะ เพราะเราก็เป็นแบบนั้นบ่อยๆ เอิ๊กกกกก
มันช่างตื้นตัน XD ทั้งบาจิลและบรรดาแม่ยกคิดถึงพ่อกบสุดหัวใจ >[]

คราวนี้คงไม่มาๆหายๆแบบหลายตอนที่ผ่านมาแล้วค่ะ (ฮาาา)

ที่จริงสึนะก็อยากจะรักเคียวโกะนะคะ
(ที่อยู่นี่คือแค่ชอบเฉยๆ ไม่ได้รักน่ะ)
แต่ก็รักไม่ได้ เพราะในใจมีแต่บาจิลซะแล้ว TAT

ฮาาา แล้วคุณพ่อตาจะถูกใจเขยคนนี้ไหม?
อันนี้ต้องรอลุ้นละค่ะ >___<

 

 

# zeraphy.☺'

ฮ่าๆๆ แม่ยกโบกธงกันใหญ่เลยสินะงานนี้
(รวมทั้งเราด้วย กร๊าดดดดดดดดดดดด ท่านฟรานขร๊าาาาา ๆๆ ๆๆ ๆๆ)

เห...เราอัพฟิคอาทิตย์ละ 2 ตอนได้เลยนะ (เอิ๊กกกก)
แต่ก็ดีใจมากๆค่ะที่ท่านติดตามและคอมเม้นท์ให้ XD

ขอบคุณมากนะคะ!

ทีนี้เราก็รอแค่ ...หนูน้อยในท้องบาจิลจะเป็นลูกใคร? อุฮิ~

 

 


# KillChan

ฮาาา สงสัยเป็นจิตที่สื่อผ่านไปกับมิโดริน่ะน๊า~
(เพราะฟรานตัวจริงกำลังปลูกสวนอยู่? ฮ่าๆๆๆ)

ทีนี้ก็คงไม่มีเรื่องราวอะไรให้หนูโลมาของเราทุกข์ใจแล้วมั้ง
คงจะมีแค่เรื่องลูกในท้องนี่แหล่ะน๊า~

บาจิลนี่ ถ้าไม่มีฟรานก็อยู่ไม่ได้จริงๆนะ
(ก็เค้าเป็นส่วนหนึ่งของกันและกัลลลล แอร๊ยยยย //ลำเอียงได้อีก ฮ่าาา)

เอิ๊กกก จะว่าไปตอนนี้เราแอบแต่งยาวอยู่เหมือนกันนะ แห่ะๆ ^^

เอาล่ะ ไปหาท่านฟรานกันเลยเจ้าค่ะ XD

 

 

# nikozzz

ฮาาา ฟรานแค่แกล้งตายเฉยๆเพื่อไปทำสวน(?)ค่ะ
ถ้าฟรานตายจริงๆ บาจิลคงตายทั้งกลมแน่ๆเลย ตรอมใจซะขนาดนั้น >w<

 

 

อ่านฟิคต่อกันโล้ดค่ะ 

 

 

 

 

 

 

 

 
Au periodFic KHR : 王子様と野生の花
Pairing :  27(TYL)84FRAN
Rating : ?
By :  -niji-

 

 


Part : 34

 

 

 

 

เบื้องหลังบานประตูรั้วนั้นเป็นบ้านที่หลังค่อนข้างใหญ่โตไม่น้อย ดูๆไปแล้วก็พอๆกับบ้านของพวกขุนนางในวัง สวนหย่อมหน้าบ้านก็เต็มไปด้วยดอกไม้เล็กๆหลายสีหลากพันธุ์ที่ถูกปลูกอย่างบรรจงสลับสีสันสวยงาม มีศาลาเล็กๆไว้สำหรับพักผ่อนตั้งอยู่ในสระเลี้ยงปลา มีต้นซากุระปลูกอยู่ใกล้ๆริมรั้วหลายต้นช่วยสร้างร่มเงา มีชิงช้าเล็กๆผูกอยู่ด้วย ... อิเอยาสึซึ่งเดินตามหลังเด็กหนุ่มคนนั้นมองไปรอบๆบริเวณบ้านนี้ ก่อนจะหยุดลงเมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มคนนั้นผายมือลงยังชาน

“ข้าจะไปตามท่านแม่มาให้”  เสียงเรียบกล่าว

 

ท่านแม่รึ ?

 

“อย่าเพิ่งวิตกไปเลยขอรับ”  จีกล่าว ขณะที่หย่อนตัวนั่งลงบนชานมันเรียบนั่นแล้ว

อิเอยาสึถอนหายใจแล้วนั่งลงบ้าง   “จะว่าไปแล้ว ชื่อของเด็กคนนั้นมันคุ้นๆหูนะ”

“เคยรู้จักกันหรือเปล่า?”  อุเก็ทสึหันมาถาม ซึ่งก็ได้รับคำตอบเป็นการส่ายหน้าเบาๆจากเจ้าชาย

“ชามาแล้วเจ้าค่า”  เสียงร่าเริงของเด็กสาวที่นำทางพวกอิเอยาสึมาจนถึงที่นี่ดังขึ้น พร้อมกับเจ้าตัวที่ยกถ้วยชามาวางและรินให้

“เจ้าชื่อฮารุสินะ?”  อิเอยาสึรับชามาจิบแล้วเอ่ยถาม

“เจ้าค่ะ ^^”

“รู้จักเด็กหนุ่มคนเมื่อกี้หรือเปล่า?” 

“ฮาฮิ ท่านฟรานน่ะหรือเจ้าคะ?”  เด็กสาวเอ่ยถาม เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มผมสีทองพยักหน้าก็คลี่ยิ้ม  “ท่านฟรานน่ะเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้แหล่ะเจ้าค่ะ! ตอนแรกท่านฟรานเป็นขุนนางในวัง แล้วก็แวะมาเยี่ยมท่านมุราซากิบ่อยๆ แล้วก็จะมาบอกข่าวของบาจิลคุงด้วย แล้วก็...แล้วก็~”  ฮารุหน้าแดงขณะกอดถาดที่ยกถ้วยชามาเมื่อครู่แนบอก   “ท่านฟรานก็ขอบาจิลคุงจากท่านมุราซากิเจ้าค่ะ!  ตอนนั้นฮารุก็อยู่ด้วยนะเจ้าคะ ฟังแล้วฮารุกับอี้ผี้จงก็แทบพากันตัวลอยราวกับถูกขอเองเลยเจ้าค่ะ”

ฮารุกระปั้นหน้านิ่งพลางกระแอมนิดๆ  “อะแฮ่ม~ …..ท่านมุราซากิ อาจจะเร็วเกินไปที่ข้าจะกล่าวเรื่องนี้ แต่ข้ากับบาจิลมีความปรารถนาที่จะใช้ชีวิตอยู่เคียงคู่กัน เพราะฉะนั้นท่านจะยอมยกลูกรักของท่านให้เป็นภรรยาของข้าได้หรือไม่ขอรับ ?”  จากใบหน้าที่ปั้นนิ่งและน้ำเสียงที่ดัดเลียนแบบเสียงฟรานของฮารุก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม  “อ๊ายยย~ แล้วท่านฟรานก็ซื้อที่ดินที่ติดกันกับบ้านของท่านมุราซากิเพื่อสร้างบ้านหลังนี้ พวกสวนดอกไม้ที่เห็นสวยๆนั่นน่ะ ท่านฟรานปลูกมันเองกับมือเลยนะเจ้าคะ ฮารุกับอี้ผิงจังก็ช่วยด้วยนิดหน่อย ท่านฟรานบอกว่าทำไว้ให้บาจิลคุงน่ะเจ้าค่ะ! ฮารุนะ อิจฉาบาจิลคุงจังเลย~ เฮ้อออ ตอนนี้จะยังมีคนดีๆอย่างท่านฟรานเหลือไว้ให้ฮารุซักคนบ้างไหมนะ”

“ฮะๆๆ ฟังแล้วน่าอิจฉาจริงๆนั่นแหล่ะ”  อุเก็ทสึฟังแล้วก็หัวเราะ   “ว่าแต่ฮารุจังนี่เก่งนะ จำได้ทุกคำเลย”

ฮารุยกมือคลำแก้มแดงๆทั้งสองข้างของตัวเองแล้วบิดตัวไปมา  “ฮาฮิ~ ก็มันตราตรึงแล้วก็ประทับใจมากเลยนี่เจ้าคะ~ …’ให้เป็นภรรยาของข้า’ ...อ๊ายยย >///<”

ฟังคำบอกเล่าและสีหน้าเพ้อๆของฮารุแล้ว หัวใจที่เป็นกังวลเมื่อครู่ก็คลายลง ...เช่นนั้น ที่เด็กหนุ่มคนนั้นเรียกมุราซากิว่าแม่ ก็เพราะแบบนี้เองสินะ? ...เดี๋ยวสิ ฟราน....ฟราน ...อิเอยาสึพยายามนึกอยู่ซักพัก   “ชื่อที่ลูกละเมอออกมาเมื่อคืน ?”

“มีอะไรรึเปล่าขอรับ?”  จีวางถ้วยน้ำชาลงแล้วหันไปถาม

อิเอยาสึยิ้มบางพลางส่ายหน้าไปมา  “เปล่าหรอก”

“ม...ไม่ทราบว่าใครต้องการพบข้าหรือเจ้าคะ ?”  เสียงหวานที่ไม่ได้ยินมานานกล่าวขึ้น ทำให้ทุกคนที่นั่งอยู่หันไปมองเจ้าของเสียง ...สตรีนัยน์ตาสีฟ้างดงาม ผมสีดำขลับถูกเกล้าและปักปิ่นไว้อย่างดี ในชุดกิโมโนสีม่วงเผือก ...เธอมองไปยังกลุ่มบุรุษที่นั่งอยู่ตรงชานเบื้องหน้าแล้วชะงัก

อิเอยาสึลุกขึ้นยืนพลางทอดมองหญิงตรงหน้า  “มุราซากิ”

“ส...เสด็จพี่?”  มุราซากิพึมพำหน้าซีดไปเล็กน้อย ยิ่งมองรอยยิ้มที่แสนโหยหานั่นก็แทบเข่าอ่อน ทั้งน้ำตาก็จะไหล กระนั้นเธอก็กัดฟันก้มโค้งให้  “ขออภัยที่เสียมารยาทเพคะ ...เจ้าชาย

“ฮาฮิ! เจ้าชายหรือเจ้าคะ!?”  ฮารุมองอิเอยาสึทีมองมุราซากิทีด้วยสีหน้าตกอกตกใจ

เด็กหนุ่มร่างสูงบางเจ้าของแพรผมสีเขียวครามซึ่งยืนกอดอกอยู่ใกล้ๆถอนหายใจเบาๆ แล้วก้าวลงจากชาน  “ฮารุ มาช่วยข้าปลูกดอกไม้ในส่วนที่เหลือหน่อยสิ”

เด็กสาวหันไปตามเสียงเรียกเรียบๆนั้น  “รอฮารุด้วยเจ้าค่ะ!~”

“ฮะๆๆ ให้ข้าช่วยด้วยอีกแรงนะ” อุเก็ทสึก็ลุกขึ้นจากชานเช่นกันพร้อมมือใหญ่ที่คว้าแขนของชายหนุ่มผมแดงที่นั่งอยู่ข้างๆขึ้น   “เจ้าก็ไปช่วยด้วยนะ”

จีพยายามสะบัดแขนออก  “เฮ้ย! อย่าลากสิ(ฟระ) ปล่อยข้านะ!”

ตอนนี้ทุกคนออกไปยังสวนดอกไม้หน้าบ้านกันจนหมด จนที่นี่เหลือเพียงอิเอยาสึและมุราซากิเท่านั้น ...มุราซากิค่อยๆย่อตัวนั่งพับขาลงบนชานและนั่งห่างจากชายหนุ่มตรงหน้าไม่น้อย เธอเอาแต่ก้มหน้านิ่งไม่ยอมเชยใบหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายเลย มือที่กุมกันอยู่บนตักก็สั่นแต่มุราซากิก็พยายามเกร็งมันไว้ ...เกิดความเงียบขึ้นพักใหญ่โดยที่ไม่มีฝ่ายใดกล่าวอะไร

“เจ้า...สบายดีสินะ?”  เสียงนุ่มกล่าวถาม และดวงตาสีส้มทองคู่คมก็ยังคงจดจ้องสตรีที่ก้มหน้าต่ำซึ่งนั่งนิ่งอยู่นั้น

“เพคะ หม่อมฉันสบายดี” 

“อา...ดีจัง”

แย่กว่าที่คิดไว้เสียอีก ...แน่นอนว่าเขาอยากเจอมุราซากิมาก อยากจะถามไถ่อะไรหลายๆอย่าง มีเรื่องอยากจะบอกกล่าวเธอมากมาย แต่พอเจอหน้าเข้าจริงๆ เขากลับไม่สามารถเรียบเรียงสิ่งเหล่านั้นออกมาเป็นคำพูดได้ อีกทั้งดูเหมือนมุราซากิเองก็ลำบากใจไม่น้อยที่ต้องมาเจอหน้าคนที่ทิ้งเธอไปราวกับทิ้งขว้างสิ่งของแบบนั้น ทั้งยังทิ้งไปตอนที่เธอกำลังตั้งท้อง ทำให้เธอต้องรับภาระเลี้ยงลูกเพียงลำพัง ชีวิตที่ผ่านมาคงจะลำบากมากแน่ๆ ...อิเอยาสึเกาท้ายทอยตนเบาๆ แล้วลอบถอนลมหายใจออกมาเฮือกนึง ก่อนจะมองไปยังสตรีตรงหน้าอีกครั้ง

“ขอโทษนะ”  สุระเสียงนุ่มหูที่กล่าวขึ้นทำให้ดวงตาสีนภาของหญิงสาวไหวน้อยๆ กระนั้นเธอก็ยังไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมามองอีกฝ่ายอยู่ดี   “ข้ารู้ว่ามันยากที่เจ้าจะให้อภัยคนที่ทิ้งเจ้าไปเพื่อหนีปัญหาอย่างข้