KHR Au-periodFic : 王子様と野生の花 :27(TYL)84Fr: -END-

posted on 11 Feb 2011 16:33 by me-no-wonderland in Fanfiction
อาทิตย์ลงแบบทอร์นาโดมาก 3 ตอนรวด! XD
อ่ะแฮ่ม ...เนื่องจากเราลงเร็ว ท่านใดเม้นท์ไม่ทัน เราจะยกยอดไปตอบให้ในเอนทรี่หน้านะคะ ^^
 
 

# KillChan
พอท่านฟรานกลับมาแล้วทุกอย่างมันก็ดีขึ้น XD
แอร๊ยยยยยยยยยยยยยยยย
คนแต่งเองก็คิอดถึงฮีมากมายยยยย (อยากร้องเพลงมาม่ารสหมูสับของพี่บี้มาก)

จะว่าไปก็ สงสารสึนะเหมือนกันน๊า TAT

แน่นอนว่าปู่วเขาเกลียดอิเอมิสึไปคนนึงแล้ว คงพาลถึงลูกชายด้วย
เพราะลูกชายก็ดันมาทำร้ายลูกปู่ต่ออีก ทั้งพ่อทั้งลูกเลยจริงๆ
ปู่วไม่ยอม!! (ฮาาา มันคือการเอาคืนค่ะ)

เด็กในท้องนั้นลูกใครหว่า?

แอร๊ยยยย

เค้าเปล่าลำเอียงเลยนะ!! >////<

ถ้าอยากทราบก็ตามอ่านต่อไปเลยเจ้าค่ะ ^^

 

 

# karnalone

เอิ๊กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

เค้าชอบนะตัว เม้นท์ยาวๆอ่านเพลิน XD

เอาอีก !!! (//โดนท่านkarnaloneโดดเตะ)

ท่านฟรานเขามีวาจาเด็ดดวงเสมอสินะ แต่ผ่านมากั๊กไว้???
(เป็นขุนนางต้องเรียบร้อยไว้ก่อนงั้นรึ? ฮาาา)

บรรดาแม่ยกปลาบปลื้มจริงๆที่พ่อกบกลับมา TAT
รอคอยมากจริงๆ เพราะพักหลังนี้ฮีผลุบๆโผล่ๆ ?

แล้วก็ ...ถูกต้องเลยค่ะว่าเขาเป็นเศษเสี้ยวของกันและกัน
พอมาอยู่ด้วยกันมันถึงจะเป็นส่วนหนึ่งที่เต็มเติมให้กันเน้อออ~
>///< เชื่อเถอะค่ะว่าจะไม่มีเรื่องอะไรอีกแล้ว
ตอนนี้แอบโรแมนซ์นิดนึง (ได้ข่าวว่าไม่ค่อยนิดอะ ฮ่าาา)

แต่กระนั้น ...เราก็สงสารสึนะนะคะ
เพราะเวลาแต่งซีนสึนะนี่ต้องเข้าถึงอารมณ์อกหักของมันมาก
อินไปกะมันมากกกกก สึนะร้องไห้ เราก็น้ำตาไหลไปด้วย (จริงๆนะ =[]=")

แต่ก็อย่างที่ท่านว่าแหล่ะค่ะ มันเป็นกงกำกงเกวียนเน๊อะ =w="

ดีใจมากๆที่ทำให้ท่านอ่านแล้วมีความสุขค่ะ TAT!!

 

 


ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและคอมเม้นท์ให้เราเสมอนะคะ


เพราะตอนนี้ ...เป็นตอนจบแล้ว !!!

(รู้นะว่ากำลังร้อง ห๊ะ!? )

จบจริงๆ ไม่ได้โม้วนะเธอว์ >w<

 


และก่อนอื่นเลย กรุณาจิ้มดูนี่ก่อน  >จิ้มจ๊ะ

เป็นรูปผังบ้านที่ท่านฟรานเขาสร้างไว้อยู่กะเมียและลูกๆ XD!!

 ใครงงตรงไหนถามทิ้งไว้ได้นะคะ

 

 

 

 

 

* เกือบลืมบอก

อนึ่ง ตอนนี้ค่อนข้างซาบซ่าน เพราะฉะนั้นอย่าทานของหวานระหว่างอ่านไปด้วยะนะคะ เดี๋ยวน้ำตาลในเลือดจะขึ้นมากกว่าปกติ (ฮา)

อสอง ท่านที่ใช้ PC อ่าน กรุณาหาจานน้ำมารองขาโต๊ะคอมท่านด้วยค่ะ (ฮา)

อสาม NC ที่ห่างหาย!!! นิ๊สนึง ลากดำเอานะ!! >///<

 

 

 

 

 

 

Au periodFic KHR : 王子様と野生の花
Pairing :  27(TYL)84FRAN
Rating : ?
By :  -niji-

 

 


Part : 35 -END-

 
 
 
 
 
 

“บาจิล ถึงบ้านแล้วนะ”  เสียงเรียบเอ่ยปลุกคนตัวเล็กที่ซบหลับอยู่ในอ้อมแขน

ร่างน้อยเจ้าของดวงตากลมโตสีนภางัวเงียตื่นขึ้นมาเนือยๆ ขณะที่ฟรานค่อยๆลูบหน้าลูบตาให้ ...เพราะการเดินทางออกจากเมืองหลวงมาจนถึงยังหมู่บ้านที่ห่างไกลนี้ใช้เวลาเกินกว่าค่อนวัน บาจิลเองที่นั่งรถม้ามาเพลินๆก็เลยหลับมาเกือบตลอดทาง เมื่อมาถึงที่หมาย ประตูรั้วบานใหญ่ก็เปิดให้รถม้าทั้ง 2 คันแล่นเข้าไปจอดยังหน้าเรือนหลังใหญ่ อิเอยาสึลงจากรถม้าก่อน ตามด้วยฟรานเพื่อรอรับและอุ้มเอาร่างบางลงมาอย่างระมัดระวัง

เมื่อถูกวางให้ยืนบนพื้นแล้ว ดวงหน้าหวานก็มองไปรอบๆอาณาบริเวณกว้างขวางของสถานที่แห่งนี้อย่างไม่คุ้นตาเอาเสียเลย ...บ้านตรงหน้าหลังใหญ่มากพอๆกับบ้านของโชอิจิ มีต้นซากุระกับต้นดอกบ๊วยผลิดอกบานสะพรั่งสวยงามตามริมรั้ว มีชิงช้าใต้ต้นซากุระนั้นด้วย แล้วก็มีสวนหย่อมหน้าบ้านที่ปลูกดอกไม้คละสีสวยงาม มีสระเลี้ยงปลาเล็กๆ มีศาลานั่งเล่น ...ทุกอย่างดูจะถูกออกแบบตกแต่งมาอย่างดี

“ช่วยกันขนสัมภาระไปไว้บนเรือนเลยนะ”  อิเอยาสึออกปากสั่งพวกทหารที่ตามมาส่งซึ่งกำลังช่วยกันยกกระเป๋าหลายใบลงมาจากรถม้า

เด็กหนุ่มผู้เป็นเจ้าบ้านหันไปมองอาสึสะกับสุสุเมะ... ซึ่งความจริงแล้วอาสึสะบอกให้สุสุเมะทำงานอยู่ในวังต่อไป เพราะถ้าหากเธอกับฟรานไม่อยู่แล้ว สุสุเมะก็จะได้เลื่อนขั้นขึ้นไปเป็นหัวหน้าคนใช้แทนเธอ ทว่าสุสุเมะก็ยืนยันว่าจะตามมารับใช้ฟรานกับบาจิล และบาจิลเองก็ขอร้องด้วยคน ทั้งฟรานทั้งอาสึสะเลยใจอ่อน  “บ้านของพวกเจ้าอยู่หลังเรือนใหญ่ใกล้ๆห้องครัว เอาของของพวกเจ้าไปจัดเก็บให้เรียบร้อยเถอะ”

“ข้ามีบ้านอยู่ใช่ไหมเจ้าคะ!?”  สุสุเมะถามอย่างตื่นเต้น

ฟรานพยักหน้า   “อา ...แต่อยู่กับอาสึสะนะ”

“ขอบพระคุณท่านฟรานมากเลยนะเจ้าคะ ><”  สุสุเมะยิ้มร่าเริง แล้วหันไปกอดแขนหญิงชราข้างกาย   “ท่านอาสึสะ รีบเอาของไปเก็บกันเถอะเจ้าค่ะ!”

“อย่าลากสิ ข้าไม่ใช่สาวรุ่นแบบเจ้านะ”  อาสึสะหัวเราะเบาๆขณะโดนสาวใช้คนสนิทดึงให้เดินตามไป

บาจิลที่ยังมองไปมองมาพลางกระพริบตาปริบๆ มือน้อยยกขึ้นกระตุกแขนกิโมโนของฟรานที่ยืนดูอาการตกตะลึงของตนอยู่ข้างๆ   “ท่านฟราน คือว่า ...ที่นี่บ้านใครหรือขอรับ?”

ฟรานฟังคำถามแล้วก็หัวเราะเบาๆ   “ก็บ้านของข้ากับเจ้าไง”

 

 

!?

 

 

ดวงตากลมโตสีใสเบิกกว้างแล้วมองไปรอบๆอีกที   “ต...แต่ ...มัน”   หลังใหญ่มากเลย!! O.O

ฝ่ามือบางวางลงบนแพรผมสีทรายของคนตัวเล็กที่ดูจะยังตื่นตะลึงไม่หาย ฟรานลูบหัวบาจิลเบาๆ  “แล้วเจ้าชอบหรือเปล่า?”

บาจิลสบตากับเจ้าของดวงตาสีเขียวครามทอประกายอบอุ่นนั้น ...บ้านหลังนี้ที่ท่านฟรานบอกว่าเป็นบ้านของเรา ทั้งใหญ่ ทั้งสวยมากจริงๆ ...มือน้อยยกขึ้นจับมือข้างที่อีกคนกำลังลูบหัวตนลงมา   “เป็นบ้านที่สวยมากๆเลยขอรับ แต่สำหรับข้า ขอแค่ให้ได้อยู่ด้วยกันกับท่านฟราน แค่นี้ก็พอแล้วขอรับ”  ร่างบางขยับเข้าไปซุกที่อกอุ่นตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม  “ที่เป็นอยู่ตอนนี้ ข้าไม่ได้กำลังฝันไปใช่ไหมขอรับ?”

 
ร่างสูงโอบแขนกอดตอบคนตัวเล็กเบาๆ  “ถ้าหากว่านี่เป็นความฝัน ข้าก็ยินดีที่จะอยู่ในฝันแบบนี้กับเจ้าตลอดไปเลยล่ะนะ”

 

“อือ...ท่านฟราน~”  บาจิลอมยิ้มแก้มปริ

“บาจิล”  เสียงๆหนึ่งที่ดังขึ้นทำให้เด็กน้อยเจ้าของชื่อหันไปมอง ...ใบหน้างดงามของหญิงสาวนัยน์ตาสีเดียวกันที่แสนคิดถึง ...มุราซากิรีบก้าวลงจากชนหน้าบ้านมาหา  “ลูกแม่”

“ท่านแม่!”  บาจิลโผเข้าไปหามารดาทันที   “ท่านแม่~ ฮืออ..

มุราซากิโอบกอด ลูบหัวและแผ่นหลังน้อยๆของลูกอย่างอ่อนโยน ก่อนจะช้อนใบหน้าลูกน้อยขึ้นมอง  “ไม่เป็นอะไรใช่ไหม? แม่ขอโทษนะ ขอโทษ”

“ไม่ใช่ความผิดของท่านแม่หรอกขอรับ”  บาจิลส่ายหน้าไปมา   “แต่ข้าอยากกลับบ้านมากเลย ...ข้าเป็นห่วงท่านแม่”

“แม่ก็เป็นห่วงลูก”  ฝ่ามือบางลูบแก้มลูกน้อยช้าๆ ...ในที่สุดก็ได้ลูกกลับคืนมาเสียที ...มุราซากิเงยขึ้นหันไปมองเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ใกล้ๆ   “ขอบคุณมากนะจ๊ะฟรานคุง”

“คนที่ท่านแม่อยากจะขอบคุณจริงๆไม่ใช่ข้าหรอกขอรับ”  เสียงเรียบกล่าวก่อนจะพยักหน้าไปทางร่างสูงเกศาสีทอง   “ถ้าหากไม่ได้ท่านพ่อตา ข้าคงพาบาจิลออกมาง่ายๆแบบนี้ไม่ได้หรอก”

มุราซากิมองเจ้าชายผมสีทองที่กำลังส่งยิ้มอ่อนๆให้เธออยู่ตรงหน้า หญิงสาวปล่อยมือออกจากลูกพลางหลบสายตาลงน้อยๆ ...ต้องขอบคุณคนๆนี้ ...มุราซากิเลื่อนดวงตาสีฟ้าขึ้นสบกับเนตรสีส้มทองอบอุ่นคู่นั้นอีกครา “ข...”

“ไม่ ...ข้าไม่ต้องการคำขอบคุณ”  อิเอยาสึตัดบท ทำเอามุราซากิก้มหน้าลงตามเดิม ...ร่างสูงโปร่งก้าวเท้าเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้า ก่อนจะเลื่อนมือลงไปกุมมือบางของอีกคนขึ้นมากระชับไว้เบาๆ   “ที่ข้าต้องการ คือให้เจ้ารับฟังคำโทษจากข้า ...ได้หรือเปล่า? มุราซากิ”

“เจ้าชาย”  มุราซากิพึมพำ ยิ่งมองรอยยิ้มอ่อนโยนที่แสนคิดถึงนั้นตาก็ยิ่งพร่าเพราะม่านน้ำตาที่ก่อตัวขึ้นมาทีละน้อย กระนั้นแรงกระตุกเบาๆที่แขนกิโมโนก็ทำให้เธอต้องก้มลงมองลูกรักที่กำลังมองมาด้วยรอยยิ้ม ...บาจิลคงดีใจที่จริงๆแล้วพ่อยังไม่ได้ตายจากไปอย่างที่เธอโกหกมาตลอด แล้วตอนนี้พ่อก็กลับมาแล้ว ...มุราซากิหันกลับไปมองใบหน้าขาวผ่องของบุรุษเกศาสีทองอำไพอีกครา   “หม่อมฉันก็ไม่ต้องการคำโทษจากพระองค์หรอกเพคะ”

 

“แต่ที่ต้องการ ก็คือให้พระองค์กลับมาเป็นพ่อของลูก แล้วก็ ....เป็น ...เป็นเจ้าชายที่หม่อมฉันรักเหมือนเดิม”

 

“ได้หรือ?”  อิเอยาสึมองแก้มที่กำลังขึ้นสีแดงระรื่อของหญิงสาวตรงหน้าก็คลี่ยิ้มออกมาน้อยๆแล้วยิ่งกระชับมือที่เขากำลังจับไว้ให้แน่นขึ้น มุราซากิพยักหน้าเบาๆ ...อิเอยาสึดึงมุราซากิเข้ามากอดพลางซบใบหน้าลงยังไหล่บอบบางกรุ่นกลิ่นหอมหวานจางๆที่ห่างหายไปนานนั้น   “...ขอบใจนะ มุราซากิ แต่ว่า ข้าคงเป็นเจ้าชายที่เจ้ารักคนนั้นไม่ได้แล้วล่ะ”  คำกล่าวนี้ทำเอามุราซากิมุ่นคิ้วน้อยๆขณะที่อิเอยาสึค่อยคลายอ้อมกอดออก และสบกับดวงตาสีนภาแสนงามที่กำลังมองมาด้วยความสับสนคู่นั้น

 

“ก็ตอนนี้ข้าเป็นแค่ ซาวาดะ อิเอยาสึ สามัญชนไร้ฐานันดรศักดิ์ธรรมดาๆ ไม่ใช่เจ้าชายอิเอยาสึ ...แล้วแบบนี้ เจ้าจะรักข้าเหมือนเดิมได้หรือ?”

 

มุราซากิเบิกตาขึ้นน้อยๆให้กับคำพูดนั้น ทว่าเพียงไม่นานนักรอยยิ้มหวานๆก็เผยออกมาให้อีกฝ่ายได้ยล มุราซากิซบหน้าเข้ายังแผ่นอกกว้างของชายที่เธอรอคอยมาตลอดทั้งชีวิตอีกครั้ง   “จะเป็นเจ้าชายหรือไม่ใช่เจ้าชาย แต่ก็เป็นอิเอยาสึที่ข้ารัก ...และจะรักได้มากกว่าเดิมแน่ๆ”   

พอมองภาพพ่อกับแม่ที่ได้กลับมาอยู่ด้วยกันแล้วก็พลอยทำให้บาจิลอมยิ้มตาม คนตัวเล็กหันไปมองคนข้างกายก่อนจะขยับเข้าไปซุกๆยังแขนนั้น และฟรานก็ลูบมือยังไหล่บางซึ่งตนโอบไว้เบาๆ ...ท้องนภาเบื้องบนยอแสงสลัวลงทุกทีแล้ว ...หลังจากที่พวกทหารช่วยกันขนของและจัดเข้าที่ให้จนเสร็จ ทุกคนก็ได้รับอนุญาตให้อยู่ค้างที่นี่ได้ ก่อนจะต้องเดินทางกลับไปวังหลวงในตอนเช้า

หลังจากที่บอกให้ผู้พิทักษ์ทุกคนได้เป็นอิสระ ก็คงมีเพียงจีซึ่งเป็นผู้พิทักษ์วายุคนสนิทเท่านั้นที่ยังติดตามอิเอยาสึมาด้วย แม