ได้มาต่อซักกะที หลังจากหาข้อสรุปในชีวิตได้แล้ว!! (//หลั่งน้ำตา)

ไม่แน่ใจว่าทุกคนจะลืมกันไปหรือยัง? (แหะๆ)
 
 


#karnalone

ถูกค่ะ เธอรอมามาตั้ง 10 กว่าปี แล้ว ได้เจออีกทีก็ดีใจจะแย่แล้ว ><
แอร๊ยยยยยยยยยย ท่านฟรานขราเปล่าเจ้าเล่ห์นะคะ!

เปล่าจริงๆน๊า >///<

แค่อยากพิสูจน์ไงคะ ฮาาาา
ก็หนูเธอกลัวว่าจะเป็นแค่ความฝัน ท่านฟรานเลยจะพิสูจน์ว่านี่มันไม่ใช่ฝันไงคะ! >///<
มันน่าเขิลลล์แทนบาจิลจริงๆนั่นแหล่ะ ลองจิ้นใบหน้าท่านฟรานขรา
ที่อยู่ใต้เงาจันทร์ดูสิคะ กรี๊ดดดด พ่อเทพบุตรรรรร (กร๊ากกก ลำเอียงได้อีกกก)

สึนะนี่อารมณ์ระทมไปจนตายแหงๆ ถึงจะได้ลูกกลับไปก็เถอะนะคะ
เรียกว่าก็อยู่อย่างค่อนข้างร้าวรานในใจต่อไปเจ้าค่ะ TAT
นี่แหล่ะน๊า สักแต่ใส่ยัดเยียดความรักให้โดยไม่สนใจว่าอีกฝ่ายเขารับไหวไหม?
มันต้องค่อยๆทะนุถนอมเพาะบ่มเรื่อยๆแบบท่านฟรานขรา ถึงจะได้ใจอิหนู
(เอิ๊กกกก ลำเอียงอีกละ ฮ่าๆๆ)

เรื่องรวมเล่มนี่ ...แบบว่า ไม่เคยรวมจริงๆนะ? ไม่รู้ต้องทำไงมั่ง
แล้วก็ตอนนี้ สามารถมีเวลามาปั่นๆฟิคได้นี่ก็สุดยอดแล้วค่ะ ><
เรื่องรีเควสรูปวาด 3 คนพ่อแม่ลูกนี่ก็กำลังจะวาดอยู่ค่ะ ^^

ขอบคุณที่ติดตามกันนะคะ อ่านคอมเม้นท์ท่านเพลินมาก ไม่เบื่อเลยค่ะ
ดีใจมากจริงๆที่ท่านชอบฟิคของเรา >///<




#zeraphy.☺'

แหะๆ คือ...อันนี้ต้องลองตามอ่านกันดูนะคะ >///<
อิลจังนี่ตามอิมเมจหลัก(ที่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้) เป็นได้ทั้งเสะและเคะค่ะ
โฟว์จังนี่ ...เคะ (ฮาาาา)
ตอนนี้ก็ เอาตอนพิเศษมาลงให้อ่านกันต่อแล้วนะคะ
ยังไงก็ช่วยติดตามกันต่อไปด้วยน๊า ><




#nikozzz

มันเป็นกรรม TAT ...
และเป็นความต้องการของคนแต่งเจ้าค่ะ (//วิ่งหนี x-burner)
พลอตเรื่องไว้ให้สึนะระทมน่าดูเลย TAT
แต่ตอนต้นเรื่องก็ได้กำไรไปเยอะอยู่นะคะบอสขราน่ะ (ฮาาา)
รอเรื่องหน้า จะระทมอีกรอบไหม? (ได้ข่าวว่าพอสมควร แอร๊ยยย)

 
 
 
 
ขอบคุณที่ติดตามกันนะคะ!


และต่อไปนี้ มันคือตอนพิเศษเจ้าค่ะ >< อาจจะดองนานไปหน่อยกว่าจะได้เอามาลง เพราะเราต้องย้ายจากหอกลับมาอยู่ที่บ้านแล้ว ที่บ้านไม่มีเน็ตให้เล่น เพิ่งขอให้แม่ติดเน็ตให้ได้วันนี้แหล่ะค่ะ เลยฉลองด้วยการลงฟิคซะเลย!!

กรี๊ดดดดดดด

ตอนนี้เค้าเคลิ้มมากเลยตัวววว (ตัว?)
 
 
พอดีฟังเพลง Echo Again ที่บาจิลร้องแล้วหลงอิหนูหนักกว่าเดิม
แอร๊ยยยย เสียงใสๆ หวานๆ แอบอ้อน น่าร๊ากกก

 
 
อยากดักฉุด!!
(//โดนบอสพ่นไฟ+หมวกกบปาใส่หัว)

 
 
ไม่ไหวแล้วววววววววววววว ใครใคร่อยากฟังก็ > จิ้มจ๊ะ

อันนี้รู้สึกเค้าจะอัดมาจาก REBOCON ซึ่งเรายังไม่ได้ดูแบบเต็มๆเลย TAT

โฮวววว เสียงอิหนูน่ารักแบบนี้ อย่าให้อินี่(เรา)จิ้นชั่วไปมากกว่านี้ได้ม๊ายยย (ฮาาา) จิ้นเสียงตอนอิหนูอยู่ใต้อาณัติพ่อทูน่า+พ่อกบแล้วไม่ไหวอยากจะไปเป็นจิ้งจกในห้องนอน 3 คนน้านนนน !! (กร๊ากกก คิดชั่วจริงๆนะดูสิ >///<)



เอาล่ะ เลิกเวิ่นชั่วครู่


ตามอ่านฟิคกันต่อเลยเน๊อะ ^^




 
 
 
 
 
 
 
 
Au periodFic KHR : 王子様と野生の花
Special : 15 years later ~Iruka’s side~
By :  -niji-







ตุ้บๆๆ ๆๆ...





ลูกบอลสีขาวสะอาดกลิ้งมาหยุดอยู่ที่ปลายเท้าของเด็กชายตัวน้อย ก่อนที่มือเล็กจะเอื้อมลงหยิบมันขึ้นมาถือไว้ ...ร่างเล็กๆผู้มีนัยน์ตาสีนภางดงามละสายตาขึ้นจากลูกบอลที่ถืออยู่ ขณะที่พวกพี่เลี้ยงรีบวิ่งเข้ามาหา

“เจ้าชายน้อย เป็นอะไรไปเพคะ? หรืออยากเล่นอย่างอื่นเพคะ?”

“ไม่อยากเล่นแล้ว”  เสียงเล็กๆกล่าว   “ข้าจะไปหาเสด็จพ่อ”

สิ้นเสียงเล็กๆนั้น ร่างของเจ้าชายน้อยก็หันหลังสาวเท้าออกมาจากลานสวนหย่อมนั้นโดยมีพวกพี่เลี้ยงตามหลังมาห่างๆ







ณ ตำหนักอันเป็นที่ทำงานของพระราชาสึนะโยชิ


แม้จะมีเหล่าทหารยืนเฝ้าแข็งขันดังเช่นทุกวัน กระนั้นภายนั้นตำหนักนั้นก็เงียบเชียบ มีเพียงพวกนางกำนัลที่ทำหน้าที่อยู่เดินสวนมาบ้างเท่านั้น ...เจ้าชายน้อยในชุดกิโมโนสีฟ้าสดย่ำเท้าไปอย่างคุ้นเคย และพวกทหารกับนางกำนัลก็พากันก้มหัวให้เมื่อเดินผ่าน กระทั่งเท้าเล็กๆนั้นมาหยุดอยู่ที่หน้าบานประตู ดวงหน้ามนน้อยก็เงยขึ้นมอง

“อ้าว พระโอรส?”  เสียงหนึ่งที่ดังขึ้นจากด้านหลังทำให้เด็กน้อยหันไปมอง ก็พบกับองครักษ์คนสนิทของพ่อ

“โกคุเดระ เสด็จพ่อยุ่งอยู่ใช่ไหม?”  เสียงใสถามอย่างลังเล

ร่างบางสูงเกศาสีเงินย่อตัวนั่งลงตรงหน้าเจ้าชายน้อยพร้อมรอยยิ้ม  “ถ้าเป็นเจ้าชายน้อยล่ะก็ ต่อให้ยุ่งแค่ไหน ก็สามารถเข้าไปหาได้เสมอแหล่ะขอรับ”  โกคุเดระเอ่ย ก่อนจะลุกขึ้นเลื่อนบานประตูเปิดออกให้ มือบางโอบให้เด็กน้อยก้าวเข้าไปในห้อง   “มาสิขอรับ”

ในห้องทำงานนั้นเปิดชานไว้กว้างเพื่อรับแสงสว่างและสายลมเย็นฉ่ำ ในห้องมีโต๊ะทำงาน มีแท่นที่ประทับสำหรับทำงาน ข้างโต๊ะก็เต็มไปด้วยม้วนงานของราชอาณาจักรและงานกองทัพ นัยน์ตากลมโตสีนภามองไปรอบๆก่อนจะหยุดลงที่ชานด้านนอกห้อง ...บุคคลที่เขาตั้งใจมาหากำลังนั่งอยู่ที่นั่น และกำลังวาดภาพอย่างที่เห็นประจำ ...เจ้าชายน้อยค่อยๆเดินเข้าไปหา

“...เสด็จพ่อ” 

เสียงเล็กๆที่เอ่ยเรียก ทำให้ชายหนุ่มที่กำลังปาดพู่กันอยู่หันไปมองเด็กน้อยข้างกาย รอยยิ้มอ่อนๆผุดขึ้นที่ริมฝีปาก  “ทำหน้าซึมเป็นอะไรไป หือ ...อิรุกะ?”  ว่าพลางวางพู่กันลง และโอบให้ลูกชายนั่งลงบนตักพลางลูบเส้นเกศาฟูฟ่องสีเดียวกันกับของตนนั้นไปมา

“ข้าแค่อยากอยู่กับเสด็จพ่อ”  เจ้าชายน้อยกล่าว

ตั้งแต่เล็กจนโตก็อยู่กับพ่อมาตลอด พ่อคอยดูแลเอาใจใส่ พ่อคอยปกป้องไม่ให้ใครมารังแก โดยเฉพาะจากคนสำคัญหลายๆคนของพ่อที่มักจะหาเรื่องกล่าวว่าตำหนิเจ้าชายน้อยเสมอๆ แต่พ่อก็คอยคุ้มครองให้ไม่เคยห่าง ...ทำให้เด็กน้อยรักพ่อมาก ...อิรุกะซุกๆเข้าสู่อ้อมแขนผู้เป็นพ่อ แล้วหันไปมองแผ่นผ้าใบสำหรับวาดรูปที่มีขาตั้งรองอยู่นั้น ...บนผ้าใบผืนนั้นเป็นรูปวาดของคนๆเดิมที่เห็นจนชินตา แม้สึนะจะไม่ได้วาดเพียงอิริยาบถเดียว กระนั้นทุกรูปที่วาดก็วาดแค่คนๆนี้ 


เป็นคนที่สวยมากเลยทีเดียว
ผมสีทรายยาวสลวย
ใบหน้างดงาม
รอยยิ้มอ่อนหวานไร้เดียงสา
แล้วก็ ...มีดวงตาสีนภาเหมือนกันกับของตน


“เสด็จพ่อวาดคนนี้อีกแล้ว”  เจ้าชายน้อยมองรูปบนผ้าใบตรงหน้าแล้วเงยหน้าขึ้นมองพระพักตร์คมคายของบิดา

“อา...”  มือใหญ่ลูบหัวลูกรักเบาๆ   “ก็พ่อ...คิดถึงนี่นา”  

“ใครหรือขอรับ ?”  เด็กน้อยถามต่อ ...แล้วก็ไม่ผิดไปจากทุกครั้งที่ถาม เพราะมักจะได้รับคำตอบเดิม

“เทพธิดา”





เทพธิดา ....?





หลังจากที่ให้คำตอบนั้น ...สึนะก็มักจะมองรูปวาดของตนด้วยแววตาโหยหาเศร้าสร้อยเสมอ อิรุกะได้แต่มองอย่