AuFic KHR 278426 : Endless Love :2:

posted on 14 Mar 2011 20:00 by me-no-wonderland in Fanfiction
มาต่อแล้ววว



zeraphy.☺'

อื้อ เกิดใหม่!! XD
เพราะเป็นเรื่องราวต่อจากภาคก่อนไง
มาภาคนี้ท่านฟรานขรามีสิทธิ์มีเสียงในตัวบาจิลเต็มที่แล้ว
(ฮาาาา ลำเอียงข้ามภพเลยวุ้ย) ตอนนี้สึนะก็ออกแล้ว
มาคราวนี้เฮียจะมามาดไหน ใครเป็นพระเอกกันแน่?
โปรดติดตามค่ะ อิอิ




nikozzz

ฟรานจำๆด้แค่คนเดียวค่ะ บอสขราไม่เชิงว่าจำได้
แต่อาจจะลางๆมาเป็นพักๆแบบงงๆ ส่วนบาจิลนี่จำไม่ได้เลย =w="
ส่วนเรื่องจับกดนี่ อิอิอิ มันครือ ...(ความลำเอียงข้ามภพของคนแต่งค่ะ //โดนบอสขราตอกส้น)
ชาติก่อนบอสขราได้กินโลมาง่ายๆไง ชาตินี้เลยกินยากหน่อย
เพราะทำเรื่องกับเขาไว้เยอะนี่นา~




karnalone

อ้า มิเปนไรจ้าา เอาคอมไปซ่อมให้มันหายป่วยก่อน แล้วค่อยมาอ่านเต็มๆ
และอย่าลืมคอมเม้นแบบเต็มๆให้พี่นะ ^^ สู้ๆจ้าา พี่เข้าใจอารมณ์นะ
เวลาอ่านฟิค เราต้องอ่านละเอียดด้วยคอมตัวเอง ในห้องตัวเอง ในบ้านตัวเอง
มันถึงจะได้อรรถรสอะ พี่อ่ะในร้านไม่ไหวเหมือนกัน มันพะวงว่าคนข้างๆ
มันจะชำเลืองมาอ่านเลิฟซีนที่กำลังเอาลงมั้ยฟระ? อะไรทำนองนี้ ฮาา
ขอให้คอมหายเร็วๆน๊า~







ช่วงนี้ทำงานหัวหมุนมาก อาจจะเลทบ้าง แต่ก็ขอให้อย่าลืมกันะนะคะ TAT...


 
 
 
 
 
 
 
 
AuFic KHR :  Endless Love 
Pairing :  278426
By :  -niji-



Part : 2









“เฮ้อ~”  ลมหายใจอุ่นถอนออกมาจากปอดเฮือกใหญ่ ขณะนัยน์เนตรสีน้ำตาลคู่คมยังคงจ้องมองแผนที่ในมือ ...แม่เขาวาดไว้ซะยึกยือขนาดนี้ ดูแทบไม่ออกเลยว่าอะไรเป็นอะไร นี่ก็เย็นมากแล้วด้วย จะไปถึงที่หมายทันก่อนค่ำหรือเขาจะต้องหานอนโรงแรมถูกๆแก้ขัดไปก่อน ?

เด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งเงยหน้าขึ้นจากกระดาษแผ่นน้อยในมือ ก่อนจะมองไปรอบๆกายที่มีผู้คนพลุ้งพล่าน ... ตอนนี้ร้านรวงต่างๆสองข้างทางพากันเปิดไฟประดับหน้าร้านแล้ว รวมทั้งเสียงเพลงก็มีมาแว่วๆปะปนไปกับเสียงพูดคุยจอแจของฝูงคนและรถบนถนนที่ยังคงสัญจรอยู่ไม่หยุดหย่อนนั้น



ทว่า...



เนตรสีน้ำตาลก็ประสบเข้ากับอะไรบางอย่าง ...อาจจะโดยบังเอิญ ? ...อะไรบางอย่างนั้นดึงดูดให้เขาต้องมองอย่างไม่อาจละสายตาไปไหนได้ ...ทั้งๆที่ผู้คนออกมากมายขนาดนี้ แต่สิ่งๆนั้นกลับเด่นชัดมากกว่าสิ่งอื่นใด


แผ่นหลังเล็กๆบอบบาง ที่ดูราวกับว่าคุ้นตาเหลือเกินนั่น...





ชาตินี้ข้ารู้ว่าข้าคงไม่มีหวัง แต่ถ้าหากพระเจ้าจะเมตตา ...ข้าก็อยากจะพบอีกซักครั้ง





ราวกับว่ามีลมหนุนยังด้านหลัง ทำให้ร่างกายมันพุ่งทะยานออกไป ...สองขายาวก้าวฝ่าฝูงคนเข้าไปหาสิ่งที่อยู่ในสายตานั้น ก่อนที่ฝ่ามือใหญ่จะคว้าเข้ายังแขนเล็กข้างที่อีกฝ่ายไม่ได้ใช้แนบชิดเกาะกุมกับใครอีกคนที่เดินอยู่ด้วยกัน และร่างน้อยๆนั้นก็หันกลับมาทางเขา





อยากจะพบเทพธิดาตัวน้อยของข้า...อยากจะรัก และได้รับความรักกลับมาบ้าง





ดวงหน้าหวานน่ารัก
นัยน์ตากลมโตสีเดียวกับสีของผืนนภา
เส้นผมยาวสไลด์พลิ้วสลวยสีกาแฟ


แฮ่ก...แฮ่ก.......เธอ”  เสียงทุ้มปนเสียงหอบราวกับคนที่วิ่งมารธอนมาจนเหนื่อยจัดกล่าวขึ้น มือใหญ่ยิ่งกระชับแขนน้อยๆไว้แน่น


“เคยเจอกัน....ที่ไหนมาก่อน หรือเปล่า ?”





...จะได้ไหม ?





นัยน์ตากลมโตสีฟ้าใสจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้า ตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเลื่อนดวงตาสีหวานกลับมามองยังใบหน้าคมคายนั้น ...ร่างสูงโปร่ง ผมฟูฟ่องสีน้ำตาล นัยน์ตาคมกริบสีน้ำตาล ...ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึก



กลัว...?



แขนน้อยๆซึ่งถูกจับไว้ถูกดึงออกมาอย่างนุ่มนวลโดยคนข้างกาย ดวงตาที่ถูกบดบังด้วยแว่นดำเพ่งคนที่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้า   “นายน่ะ ใช้มุขเก่าๆเข้ามาทักแบบนี้ ไม่คิดว่ามันเชยไปหน่อยเหรอ ?”

เสียงเรียบซึ่งกล่าวขึ้นทำให้คิ้วเข้มสีน้ำตาลกระตุกน้อยๆ เด็กหนุ่มร่างสูงลดสายตาลงมองดวงหน้าหวานที่ดูจะทั้งตกใจและขวัญเสียจากตนอยู่ไม่น้อยอีกรอบ ...ร่างบอบบางถูกโอบให้ซุกเข้าสู่อ้อมแขนของคนข้างกาย



ความรู้สึกนี้มัน ?



“ขอโทษนะ ฉันคงจำผิดคน”  



ผิดคน?



ฟรานเลื่อนมือลงกุมมือน้อยสั่นๆไว้แน่น ...บาจิลพูดอะไรไม่ออกมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว แถมยังตัวสั่นแปลกๆด้วย ยิ่งเห็นหน้าตาที่เหมือนอยากจะร้องไห้นี่ก็ยิ่งต้องพาไปให้พ้นจากชายตรงหน้า  “รีบกลับเถอะ” 

ร่างสูงนัยน์ตาสีน้ำตาลเหม่อมองแผ่นหลังของทั้ง 2 ที่หายลับไปในกระแสผู้คนแล้วนั้น ก็ค่อยๆก้มลงมองมือตัวเอง ...ราวกับสัมผัสนิ่มๆนั้นยังไม่จางหายไปจากความรู้สึก เมื่อกี้ ทำไมเขาถึงพุ่งเข้าไปหาร่างเล็กๆนั้นกันนะ ? ทั้งยังถามออกไปว่า เคยเจอกันมาก่อนไหม? อีกด้วย ราวกับว่าเขาลืมตัวไปชั่วขณะหนึ่ง... เด็กหนุ่มขมวดคิ้วแล้วพยายามนึก แต่ยิ่งนึกก็นึกไม่ออก



เด็กหน้าตาแบบนั้น เขาไม่เคยเห็นมาก่อนแน่ๆ

ไม่เคยเห็นมาก่อน...จริงๆเหรอ ?




ตรู๊ดดดดดดดด ....ตรู๊ดดดดดดดดด...




เสียงมือถือที่ดังขึ้นทำให้ความคิดที่กำลังตีกันอยู่ในหัวสงบลง มือใหญ่ควักเอามือถือสีดำขลับออกมาจากในกางเกง ก่อนจะกดรับ   “ครับแม่ ?”

// ซือคุง! ถึงบ้านคุณอาหรือยังลูก ? //

“ยังครับ พอดีหลงทางนิดหน่อย” 

// ตายแล้ว! ถามทางจากคนแถวนั้นดูสิจ๊ะ ต้องไปถึงบ้านคุณอาให้ได้ก่อน 2 ทุ่มนะ แล้วแม่จะโทรหาอีกทีนะลูก //

“ไม่ต้องห่วงน่า ผมโตจนขึ้น ม.ปลาย แล้วนะ ไม่ได้ห่วยแตกเหมือนตอนเด็กๆขนาดนั้น”

// แหม! ถ้าไม่ติดว่าลูกสอบเข้าโรงเรียนดังที่โตเกียวได้ล่ะก็ แม่ไม่ยอมให้เราไกลจากนามิโมริหรอกนะ //

ฟังคำพูดของแม่แล้ว ร่างสูงก็คลี่ยิ้มบาง  “ครับๆ งั้นแค่นี้นะครับ ผมต้องไปต่อแล้ว เดี๋ยวจะค่ำมืดไปมากกว่านี้”  ปลายนิ้วกดปิดจอพับลงก่อนจะล้วงเอาแผนที่ออกมาดูอีกครั้ง

บ้านคุณอาจ๊อตโต้ ญาติสนิทเพียงคนเดียวที่อยู่ในโตเกียวที่เขาจะต้องย้ายไปพักด้วยจนกว่าจะเรียนจบมัธยมปลาย

“เพิ่งเคยมาครั้งแรกซะด้วยสิ หายากชะมัด”

 
 
 
 
 
 
.





 
 
“ฟรานจัง ทำหน้าเครียดมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ ?”  เสียงใสเอ่ยถามคนข้างกายที่ยังไม่ยอมแตะอาหารบนโต๊ะเลยซักคำ แถมยังนั่งเหม่อเหมือนครุ่นคิดอะไรอยู่มาได้พักใหญ่แล้ว แม้ว่าในยามปกติ ดวงหน้างามนี้จะไม่ค่อยแสดงอารมณ์อะไรอยู่แล้ว คนอื่นอาจจะดุไม่ออกว่าฟรานกำลังคิดอะไรอยู่ หรือมีความรู้สึกแบบไหน แต่สำหรับบาจิลแล้วก็พอจะเดาอารมณ์ได้ไม่ยาก เพราะอยู่มาด้วยกันตั้งแต่เด็กๆ ร่างบางตักสตูว์อุ่นๆขึ้นแล้วยื่นไปป้อนให้   “ทานได้แล้ว เดี๋ยวจะเย็นหมด”

“…หมอนั่น” 

คนตัวเล็กเอียงคอ  “หมอนั่น ?”  พอนึกได้ว่าตอนเย็นไปเจอใครที่ไหนก็ไม่รู้มาทักเข้าก็ทำให้บาจิลหน้าเสียขึ้นมา ...หรือว่า ฟรานจังจะโกรธ !?   “ฉันไม่รู้จักคนนั้นจริงๆนะ!”


ถึงจะไม่รู้จัก ...แต่ทำไมถึงได้รู้สึก กลัว ขึ้นมาขนาดนั้นก็ไม่รู้?


นัยน์ตาสีเขียวครามเลื่อนไปองดวงหน้าหวานซึมๆของอีกคน  “เปล่า ...ไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้นหรอก”   ฝ่ามือบางยกขึ้นลูบหัวบาจิลเบาๆ    “Meคิดมากไปเองน่ะ กินข้าวต่อเถอะ”

“อือ ^^”  แค่คนตรงหน้าไม่โกรธก็ดีใจแล้ว



ดีแล้วที่จำไม่ได้



หลังจากที่กินข้าวเย็นเสร็จแล้ว ทั้งสองคนก็ช่วยกันเก็บกวาดล้างจานชามจนเสร็จ บาจิลอาบน้ำเสร็จฟรานก็เข้าไปอาบต่อ คนตัวเล็กเดินเช็ดผมอย่างอารมณ์ดีมาหย่อนตัวนั่งลงบนโซฟาพลางเปิดทีวีดู ...เป็นละครเรื่องล่าสุดที่ฟรานเล่นคู่กับไอดอลหญิงที่ฮอตพอๆกัน อันที่จริงฟรานไม่อยากรับงานละครเท่าไหร่ แต่ก็ต้องทำตามผู้จัดการส่วนตัวซึ่งก็คือแม่ เพื่อแลกกับการที่เขาจะได้อยู่กับบาจิลที่บ้านหลังนี้ เพราะที่จริงแล้วก็ค่อนข้างอันตรายไม่น้อย ฟรานเป็นคุณหนูทายาทเศรษฐีอาจจะโดนปองร้ายเอาง่ายๆ ไหนจะเป็นไอดอลชื่อดังสุดๆอีก อาจจะโดนแฟนคลับตามมารบกวนความเป็นส่วนตัวได้หากทราบที่อยู่ แต่ทางบ้านของฟรานก็มีการวางแผนรับมือสำหรับเรื่องพวกนี้ไว้มาก จึงเป็นการยากที่จะเกิดเรื่องเหล่านี้ขึ้น ...แม้ฟรานจะยอมเล่นละคร แต่มีสิ่งเดียวที่ผู้ถ่ายทำต้องทำตามนั่นก็คือ ฉากจูบให้ใช้แค่มุมกล้องเท่านั้น รวมทั้งฉากเลิฟซีนที่มากกว่าจูบก็ให้ตัดทิ้งไปเลย ...แค่ต้องจับมือหรือโอบไหล่คนอื่นแล้วแสดงว่ารักกันแม้จะในละคร เขาก็ฝืนใจจะแย่อยู่แล้ว อีกทั้งรู้ว่าถึงบาจิลจะดูเหมือนสนับสนุนให้เขาเป็นไอดอล แต่ในใจคนตัวเล็กก็ขี้กังวล แถมคิดมากด้วย ถึงจะไม่แสดงออกเพื่อให้ฟรานเห็น แต่ฟรานก็รู้ได้ไม่ยาก

จนถึงตอนนี้ ฟรานคิดว่าจะเลิกเล่นหนังเล่นละครเสียที เพื่อความสบายใจของเขาและบาจิล

“คุณโคลมนี่สวยจังเลยน๊า”   บาจิลพึมพำ ...เล่นละครคู่กับฟรานจังนี่ก็เรื่องที่ 2 แล้ว แถมยังแอบมีข่าวด้วยกันเป็นพักๆ ...ยอมรับว่าหึงหน่อยๆ แต่ก็เข้าใจว่าสื่อต้องการสร้างกระแสเพื่อโปรโมตละครที่กำลังฉายอยู่ ...แต่มันก็ หึง จริงๆนี่นา ก็เธอคนนั้นสวยขนาดนั้น



ติ้งต่องๆ



เสียงออดที่ดังขึ้นแว่วๆจากหน้าบ้านทำให้ร่างบางลุกจากโซฟาเดินไปเปิดประตูหน้าบ้านออก

“ขอโทษนะครับ ที่นี่ใช่บ้านคุณจ๊อตโต้....”  เสียงทุ้มที่กล่าวถามค่อยๆเบาลงเมื่อเห็นคนที่มาเปิดประตูรับตน   “...หรือเปล่า?”

บาจิลมองร่างสูงตรงหน้าแล้วก็ปิดประตูใส่โครมใหญ่อย่างลืมตัว ...ค...คนเมื่อตอนเย็นนี่!! O[]o|||  ...คนตัวเล็กพยายามสงบจิตใจแล้วแง้มประตูออกนิดๆ ก็ยังเห็นว่าร่างสูงคนเดิมยืนขมวดคิ้วมองอยู่ ...ตามมาถึงที่นี่เลยเหรอ !?

“แค่ตอบมาว่า ที่นี่ใช่บ้านของคุณจ๊อตโต้หรือเปล่าก็แค่นั้น ถ้าใช่ก็เปิดประตูออกฉันมีเรื่องจะคุยด้วย ถ้าไม่ใช่ฉันจะได้ไปๆซักที” 

ยิ่งฟังเสียงที่ดูราวกับว่าหงุดหงิดนั่นแล้วก็ยิ่งทำให้คนตัวเล็กหน้าซีด ...ฟรานจังกำลังอาบน้ำอยู่ด้วย ทำไงดี? ...ร่างบางมองซ้ายมองขวา แล้วหันกลับมามองที่เดิม ...จะว่าไปแล้ว เมื่อกี้คนๆนี้พูดว่า บ้านของคุณจ๊อตโต้?   “ร...รู้จักคุณพ่อด้วย...เหรอ...ครับ?”

เสียงถามสั่นๆของคนตัวเล็กทำให้สึนะลดแผนที่ในมือลง ก่อนจะใช้นัยน์ตาสีน้ำตาลจ้องใบหน้าครึ่งเดียวของอีกคนที่โผล่ให้เห็นจากรอยแง้มประตู   “ฉัน ซาวาดะ สึนะโยชิ เป็นลูกของซาวาดะ อิเอมิสึ ที่เป็นพี่ชายของพ่อเธอ ทีนี้จะเปิดประตูให้ฉันได้หรือยัง ?”

เป็นลูกของพี่ชายของคุณพ่อเหรอ !? =[]=


 
 
“ถ้าไม่เปิด ฉันจะพังเข้าไป”


 
สิ้นประโยคนั้นคนตัวเล็กก็รีบเปิดประตูให้แม้ใจจะยังงงๆกลัวๆ ...เจอหน้าก็ขู่เลย อันธพาลชัดๆ! …บาจิลถอยหลังให้สึนะเข้ามาในบ้าน ดวงตากลมโตสีนภายังจ้องอีกฝ่ายแบบไม่ไว้ใจ และดูเหมือนสึนะจะรู้ตัวว่าถูกจ้องด้วยสายตาไม่เป็นมิตรเท่าไหร่นัก ใบหน้าคมคายหันควับไปมอง แค่นั้นก็ทำให้บาจิลสะดุ้งโหยงเหมือนลูกแมวเวลาที่ตกใจก็กระโดดตัวลอยยังไงยังงั้น


ไอ้ท่าทางแบบนี้มันช่างชวนให้แกล้งจริงๆ


อ้อ~ นึกออกแล้ว คนที่เจอกันเมื่อตอนเย็นใช่มะ?” 

บาจิลมุ่นคิ้วแล้วพยักหน้าหงึกๆ ...สึนะคลี่ยิ้มที่มุมปากก่อนจะรุดเข้าไปหา บาจิลเลยรีบถอยหลังกรูดจนขาไปสะดุดเข้ากับขอบโต๊ะใกล้ๆ ทว่ายังไม่ทันที่ร่างน้อยๆจะได้ล้มคะมำลงบนพื้น แขนบางก็ถูกคว้าเอาไว้ทัน และร่างทั้งร่างก็ถูกฉุดเข้าไปโอบไว้เบาๆ พร้อมเสียงทุ้มที่เอ่ยกระซิบ   “อย่าทำหน้าตาตกใจขนาดนั้นสิ ...รู้ไหม ว่ามันน่าแกล้ง

 
 
อ้อมกอดนี้ กลิ่นหอมอ่อนๆนี้ ...ทำหัวใจดวงน้อยเต้นตึกตัก
มันเต้น ...แต่ว่าไม่เหมือนกับตอนที่ถูกฟรานกอด

...เกลียด



เกลียดสัมผัสนี้!




“ไม่!”  บาจิลผลักคนที่กอดตัวเองออกเต็มแรง ดวงตากลมโตสีนภาเบิกขึ้นมองคนตรงหน้า ...ผมชี้ฟูสีน้ำตาล ตาสีน้ำตาล ...คนๆนี้...เกลียด



เกลียด!



พอเห็นว่าอีกคนทำท่าเหมือนเห็นผี ตกใจ หวาดกลัวขนาดนั้น ก็ทำให้สึนะต้องมองแบบข้องใจ ...หรือเขาจะแกล้งมากไปหน่อย? แต่ก็ไม่น่าจะต้องรีแอคติ้งอะไรขนาดนี้นี่ ...มือใหญ่เอื้อมไปจะแตะตัวคนตัวเล็ก  “เฮ้? เป็นอะไรน่ะ?” 



เพี้ยะ!



เสียงของมือเล็กๆที่ตบปัดมือนั้นซึ่งกำลังยื่นมาหาดังลั่น ทำเอาร่างสูงชะงัก ยิ่งเห็นนัยน์ตากลมโตมีน้ำตาคลอออกมาก็ยิ่งงุนงง ...รังเกียจกันขนาดนี้เลยเหรอ  ทั้งๆที่เพิ่งเจอกันเนี่ยนะ ?

ฮ...ฮือ...ย...อย่ามาถูกตัวผมนะ!” 

เพราะอะไรไม่รู้ แต่เห็นแล้วมันน่าหงุดหงิดจริงๆ ...สึนะเกาท้ายทอยตัวเองเบาๆ ก่อนจะสาวเท้าไปหยุดอยู่ตรงหน้า แน่นอนว่าบาจิลไม่ทันได้หนี เพราะเขารั้งแขนไว้ได้ทัน

“ปล่อยผมนะ! ปล่อยนะ!!” 



พับผ่าสิ...



มือใหญ่ยกขึ้น ก่อนจะดีดเปาะยังกลางหน้าผากมนของคนตัวเล็กอย่างแรงพอสมควร ทำเอาเสียงใสที่ตะโกนโหวกเหวกเมื่อครู่หยุดลง กลายเป็นเสียงร้องเบาๆเพราะเจ็บแทน ...สึนะปล่อยแขนซึ่งตนรั้งไว้ออกขณะที่บาจิลยกมือขึ้นมาคลำหน้าผากที่โดนอีกฝ่ายดีดเข้าให้จนเป็นรอยแดงๆ ...ดวงแก้วกลมโตสีฟ้าใสค่อยๆชำเลืองขึ้นมองคนที่ทำร้ายร่างกาย(?)ตนอีกที

สึนะยื่นหน้าลงไปใกล้ๆ ก่อนจะ ... “แหวะ”

คนตัวเล็กกระพริบตาปริบอย่างอึ้งๆ …คนๆนี้ แลบลิ้นใส่เขาเหรอ!? O[]o|||

ร่างสูงยืดตัวกลับมาเดิมพลางถอนหายใจ   “จะบอกข่าวดีให้นะ ฉันเป็นลูกพี่ลูกน้องของเธอ จะย้ายมาอยู่ด้วยกันกับเธอ ที่นี่ และวันนี้เป็นต้นไป”


ข่าวร้ายชัดๆ!  O[]o|||


ปลายนิ้วเรียวเชยคางบาจิลขึ้น ก่อนที่บาจิลจะสะบัดหน้าหนี ...สึนะจับให้ดวงหน้าหวานนั้นหันกลับมามองตนอีกที พลางมอบรอยยิ้มที่ทำให้คนตัวเล็กหน้าซีดกว่าเดิม  “เจอหน้ากันทุกวัน กินด้วยกัน ...นอนด้วยกัน ...ดีออกไม่ใช่เหรอ?”

“ฝากเนื้อฝากตัวด้วยล่ะ”


โกหก! O[]o|||


“ม...ไม่เชื่อหรอก! ผมจะโทรไปถามคุณพ่อ!”  บาจิลว่า ก่อนจะรีบวิ่งไปคว้าโทรศัพท์

“ก็ตามใจสิ”  สึนะยักไหล่

“เอะอะอะไรน่ะบาจิล ?”  น้ำเสียงเรียบนิ่งคล้ายคนง่วงนอนดังมาแว่วๆจากในบ้าน พร้อมเจ้าตัวที่เดินถือผ้าขนหนูผืนเล็กที่กำลังใช้ซับตามคำและใบหน้าเดินออกมายังต้นเสียง และสิ่งที่ได้เห็นก็ทำให้สองขาที่กำลังก้าวชะงักลง ...นัยน์ตาสีเขียวครามเพ่งสบกับเจ้าของวงเนตรสีน้ำตาล ก่อนที่คิ้วสีใบไม้จะมุ่นเข้าหากันน้อยๆ  

แม้ออร่าไม่เป็นมิตรจะแผ่ออกมาจากหนุ่มน้อยผมสีเขียวแปลกตาตรงหน้า แต่สึนะก็ยิ้มให้ ...แบบไม่ค่อยอยากเป็นมิตรด้วยเหมือนกัน  “เอ...แกนี่ถ้าจำไม่ผิด ใช่ฟรานคุงสุดยอดไอดอลขวัญใจสาวๆใช่มะ?”

“แล้วคิดว่าการที่เรียกแทนตัวสุดยอดไอดอลชื่อดังว่า แก มันเหมาะสมแล้วเหรอ คุณสามัญชน?  ฟรานกล่าวเรียบๆ

“พอดีว่าฉันพอใจจะเรียก”

“งั้นเหรอครับ คุณสามัญชน?

ราวกับว่าเกิดกระแสไฟฟ้าแล่นผ่านไปมาเปรี๊ยะๆในอาณาบริเวณนั้น ...ไม่เข้าใจหรอกนะว่าทำไมถึงได้รู้สึกไม่ถูกชะตากับหมอนี่นัก เขาก็เห็นผลงานออกทีวี ลงนิตยสารของฟรานบ่อยๆ แต่ก็ทำไมไม่รู้ เห็นแล้วไม่สบอารมณ์ ทั้งๆที่เขาก็ไม่เคยสนอกสนใจไอดอลคนไหนเป็นการส่วนตัวอยู่แล้ว ...แต่กับฟราน แค่เห็นก็เกิดความรู้สึกเกลียดขี้หน้าไปซะดื้อๆ ยิ่งมาเจอตัวจริงแบบนี้ยิ่งคันไม้คันมือขึ้นมาตะหงิดๆ ทั้งๆที่ไม่ได้อยากจะหาเรื่องแต่อดไม่ได้

เพราะน้ำเสียงกับแววตาที่ดูกวนอารมณ์นั่นหรือเปล่านะ ?

“ฟรานจัง!”  เสียงของบาจิลทำให้กระแสไฟฟ้าซึ่งแล่นอยู่ระว่างร่างสูง 2 คนลดลง  “เรื่องจริงด้วย T[]T”

เห็นดวงหน้าหวานที่อยากจะหลั่งน้ำตาเต็มที่ของบาจิลแล้ว ร่างสูงเนตรสีเขียวครามก็เดินเข้าไปหา และบาจิลเองก็เกาะแขนเขาไว้แน่นเลย   “เกิดอะไรขึ้น? เรื่องอะไรที่ว่าจริง?”

“คนนั้น!” 

“?”


“คุณพ่อบอกว่าเขาจะย้ายมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป! T[]T” 














TBC...

เอามาต่อแล้วววว และอาจจะช้าหน่อยนะคะ มากสุดได้แค่อาทิตย์ละตอน เพราะตอนนี้เราเริ่มทำงานแล้วค่ะ งานหนักทุกวันเลย กลับมาก็หมดแรงข้าวต้มมัด TAT แต่ยังไง จะพยายามปั่นให้ได้อาทิตย์ละตอนนะคะ อย่าเพิ่งหนีกันไปไหนเน้อออ


ขอบคุณที่ติดตามและคอมเม้นท์ให้กันค่ะ





 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

ชาตินี้ก็อดแหงๆ สึคุงเอ๊ย โดนบาจิลจังเกลียดซะขนาดนั้น
หวังว่าชาตินี้สึคุงคงไม่เจ็บปวดใจเท่าชาติที่แล้วนะ
โล่งอกที่สึคุง จำอดีตขาติของตัวเองไม่ได้

#3 By nikozzz (49.229.32.179) on 2011-03-15 10:52

//ยกนิ้วให้ฟราน

นิ้วเดียวไม่พอให้สิบนิ้วเลย!

ปากพี่ท่านฟรานยังคงเหมือนเดิม เอ หรือว่าจะยิ่งกว่าเดิมซะอีกนะ ตอกกลับสึนะได้สะใจเลยเจ้าค่ะ เป็นแค่คนเพิ่งเจอกัน(ในชาตินี้) แต่ดันเรียกว่า แก งั้นเหรอ เฮอะ

สงสัยสองคนนี้เขาจะเกลียดฝังจิตฝังใจลงกระดูกกันขนาดหนักถึงแค่เจอหน้ากันก็ทำท่าจะมีเรื่องกันให้ได้ ฟรานสู้ๆ นะ! อย่ายอมแพ้ล่ะ อย่าเสียบาจิลไปนะ!

ไม่ได้ลำเอียงนะ ก็แค่ซื่อตรงกับตัวเองเท่านั้นแหละ //27FC กระทืบ

ซือเอ้ย เปิดตัวมายังตัวสำรองเลยนะ (ลำเอียงสุดๆ) ไอ้ตรงที่อยู่ด้วยกัน กินด้วยกัน นี่ไม่เท่าไหร่ แต่ไอ้นอนด้วยกันเนี่ยมันอะไร ห๊ะ!! อย่าฝันไปหน่อยเลยเหอะ ฟรานเขาไม่ให้แกได้ยุ่งกับบาจิลแน่ ไม่มีทางแน่นอน เลิกฝันไปได้เลยซือเอ้ย

ฟรานอย่าให้สึนะมันแย่งบาจิลไปได้นะ
บาจิลอย่าไปหลงสึนะเข้านะ

ปู่หนาปู่ ทำไมต้องให้ซือมาอยู่ด้วยอ่ะ ที่บ้านมีลูกสาว(?)คนสวยอยู่ทั้งคน ไม่มีห่วงบ้างรึไงว่าทูน่าแถวนี้มันงาบไปกิน เฮ้ออ

รอตอนต่อไปค่ะ

#2 By karnalone on 2011-03-15 00:21

'คุณสามัญชน' //กระทืบไลค์แรงๆ!!!

อ๊ากกกกกกกกก ชอบมากฟรานคุง !!!!


(ลำเอียงข้ามภพดีแล้วค่ะ คนอ่านชอบ 555555)

เกลียดมันเลยบาจิลลล //เฮ้ย?

ไม่ต้องให้มันมายุ่งงง //ฮะ?

จงอยู่ในห้วงสีชมพูต่อไปปป ♥ >___< <<ถ้าจะเพี้ยน

#1 By zeraphy.☺' on 2011-03-14 21:34