AuFic KHR 278426 : Endless Love :3:

posted on 22 Mar 2011 20:10 by me-no-wonderland in Fanfiction
 
ต่อค่า! XD
 
 
 
 
#1 By zeraphy

ฮ่าๆๆๆ
ชาติก่อนบอสขราเป็นจ้าชายสูงศักดิ์นี่นา
ชาตินี้กลายเป็น 'สามัญชน' แล้ว (แถมรวยน้อยกว่าฟรานขราอีก)
พ่อกบของเราเลยขอตอกย้ำเน้นๆนี๊สสสนึงงง~
เรื่องเกลียดนี่ค่อนข้างไหว
แต่เรื่องไม่ให้มายุ่งนี่ไม่ได้วะแล้ว
เพราะบอสขราเขาอยากจะยุ่งกับโลมาน้อยจะแย่แล้ว (ฮาาา)




#2 By karnalone

ฮาาา ท่านฟรานขราถูกใจแม่ยกไปหลายตลบเลยทีเดียว?
2 คนนี้เขาแค้นใจข้ามชาติจริงๆ (แม้สึนะจะจำไม่ใคร่ได้ก็เถอะ)
ศึกชิงโลมาน้อยกำลังจะเปิดม่านขึ้นอีกระรอก
ระหว่างพ่อกบกับบอสซือ ใครจะมาแรงกว่ากัน!?
ได้โปรดติดตามค่ะ
ส่วนเรื่องปู่วนั้น สงสัยต้องรอเคลียร์เมื่อเฮียคัมแบ๊คนะคะนี่?
ปู่วคงใจดีกว่าชาติที่แล้วล่ะมั้งคะ? ฮาาา




#3 By nikozzz

อาจจะไม่เป็นอย่างที่คิดก็ได้นะคะ!
แน่นอนว่าบาจิลเกลียดบอาขรามากมาย
แต่คิดหรือว่าบอสขราจะสน! คงต้องลุ้นแล้วค่ะ!
ไม่เชิงว่าบอสขราจะจำอดีตไม่ได้นะคะ
และไม่เชิงว่าจำได้อีกเช่นกัน (เอ๊ะ?)
แต่มันมีมาเป็นช่วงๆแบบงงๆน่ะค่ะ




ขอบคุณที่ยังตามอ่านนะคะ!  ติดตามกันต่อเลยค่ะ












AuFic KHR :  Endless Love 
Pairing :  278426
By :  -niji-





Part : 3











สิ้นเสียงใส คนตัวเล็กก็มุ่นคิ้วมองไปยังร่างสูงนัยน์ตาสีน้ำตาลที่ยืนทำหน้าไม่สะทกสะท้านอยู่ที่เดิมนั้น

สึนะก้มลงยกกระเป๋าเดินทางกับกระเป๋าใส่กีต้าร์ขึ้นพาดบ่า ก่อนจะเดินขึ้นบันไดไปชั้นบนโดยไม่สนสายตาของ 2 คนข้างล่าง ฟรานกับบาจิลรีบตามขึ้นไปด้วย และพบว่าร่างสูงผมชี้คนเดิมหยุดอยู่หน้าประตูห้องของบาจิล ...ดูออกได้ไม่ยาก เพราะมีปลาโลมาสีฟ้าห้อยอยู่บนประตู แถมมีเลขรหัสชื่อ 84 เขียนไว้ด้วย   “ฉันจะอยู่ห้องนี้แหล่ะ”

“น...นั่นมันห้องของผมนะ!”  คนๆนี้ กวนประสาท แถมเอาแต่ใจอีกต่างหาก!

ใบหน้าคมคายชำเลืองมองร่างบางที่กำลังทำหน้าเหมือนจะปล่อยโฮเต็มที่แล้วก็ยิ่ง ...อยากจะแกล้ง   “เธอก็ย้ายไปนอนห้องคุณอาซะสิ”

 
 
“แต่นี่มันบ้านของผม!” 

 
ฟรานมองสถานการณ์กะทันหันที่กำลังเกิดขึ้นนี้แล้วก็ถอนหายใจพลางยกมือขึ้นลูบหัวคนตัวเล็กกว่าที่ทั้งเกาะทั้งกำแขนเสื้อนอนเขาไว้แน่นเสียจนสั่นนั้นเบาๆ   “เอาเถอะ นี่ก็ดึกแล้ว ถ้าเขาอยากจะนอนห้องนี้ก็ให้เขานอนแก้ขัดไปก่อน พรุ่งนี้Meจะให้เปาโลกับพวกเมดมาจัดการทำความสะอาดห้องว่างอีกห้องให้เขาอยู่”

ดวงหน้าหวานที่โกรธจนแก้มใสขึ้นสีแดงๆเงยขึ้นมองใบหน้างามของคนข้างกายที่กำลังลูบหัวให้อยู่   “แต่ว่า”

“นอนห้องคุณพ่อก็ดีสิ เตียงกว๊างกว้าง ...ไม่ดีเหรอ ?  เสียงเรียบกระซิบถาม แม้จะเป็นเสียงกระซิบ แต่ก็เพื่อให้อีกคนพอได้ยินไปด้วย ...เนตรสีเขียวครามชำเลืองมองใบหน้าคมคายที่แอบออกอาการขัดใจนั้นก็คลี่ยิ้มบางที่มุมปาก

ฟรานเลื่อนสายตาลงมามองบาจิลอีกรอบ   “ไม่ดื้อสิ”

ยิ่งใบหน้างามก้มลงมาแนบชิด ยิ่งเห็นดวงตาสีใบไม้คู่งามใกล้ๆก็อดโอนอ่อนตามไม่ได้ บาจิลพยักหน้าเบาๆอย่างเชื่อฟัง   “อือ...ถ้าฟรานจังว่าแบบนั้นล่ะก็”

“งั้นก็...”  เสียงเรียบเปรยขึ้น ก่อนจะปรายนัยน์เนตรสีเขียวใบไม้ไปยังชายหนุ่มร่างสูงเพรียวที่ยังยืนนิ่งทั้งยังใช้ดวงตาสีน้ำตาลจ้องมองมาอย่างไม่ค่อยจะพอใจนักกับผลที่ได้นี้  “เชิญคุณสามัญชนไปนอนหลับพักผ่อนให้สบายเถอะครับ Meกับบาจิลก็จะเข้านอนแล้วเหมือนกัน พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนแต่เช้า Good night นะครับ คุณสามัญชน

เนตรคมกริบสีน้ำตาลคู่เดิมจ้องกับนัยน์ตาสีเขียวครามเพียงครู่ ก่อนที่สึนะจะเปิดประตูเข้าไปในห้องอันเป็นเป้าหมายนั้นโดยไม่ได้เอ่ยอะไรอีก ...ฟรานเลิกคิ้วน้อยๆ พลางทอดสายตาคู่งามลงมองคนตัวเล็กข้างกาย  “พวกเราก็ไปนอนกันได้แล้ว”

“อือ”  บาจิลพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม





ทำไมถึงได้รู้สึกหงุดหงิดขนาดนี้กันนะ?





คิ้วสีน้ำตาลขมวดมุ่นอย่างหงุดหงิดขณะปิดประตูห้องที่ตนเพิ่งก้าวเข้ามาลง สึนะถอนหายใจเบาๆอย่างไม่ค่อยจะเข้าใจตัวเองเท่าไหร่นัก ก่อนจะเงยใบหน้าคมคายที่ก้มต่ำลงขึ้น ...ห้องนอนนี้ ไม่ใหญ่มาก แต่ก็ไม่ได้เล็กเช่นกัน ถือว่าเป็นห้องที่มีขนาดพอดีๆนั่นแหล่ะนะ ห้องทั้งห้องเป็นสีฟ้าอ่อนเย็นตาสะอาดสะอ้าน พวกของตกแต่งกับโทนสีของเฟอร์นิเจอร์ก็เป็นโทนสีฟ้าทั้งหมด แตกต่างจากห้องนอนของเขาที่บ้านที่นามิโมริที่เป็นห้องนอนเล็กๆสีเรียบๆ สึนะคลี่ยิ้มน้อยๆ  “หึ...ยังกับอยู่ในทะเลเลยแฮะ”


ถึงห้องจะน่ารักไม่หยอกเหมือนเจ้าของก็เถอะนะ แต่ไอ้โปสเตอร์ที่แปะอยู่เต็มไปหมดนี่มันอะไรกัน?


เนตรสีน้ำตาลของผู้มาเยือนมองไปรอบๆห้องขณะลากกระเป๋าเดินทางใบเขื่องไปยังเตียงนอน ...ตามผนัง หัวเตียง หรือกระทั่งบนเพดานที่ตรงกับเตียงนอนก็มีแต่โปสเตอร์รูปสุดยอดไอดอลที่เขาแสนไม่ถูกชะตาด้วยนั่นเยอะแยะพอสมควร แม้จะไม่ได้ติดเวอร์ๆเสียจนรกและทำลายบรรยากาศห้องสวยๆนี่ แต่สำหรับสึนะแล้ว...  “รกหูรกตาชะมัด”
 
 
สงสัย ...ต้องลงไม้ลงมือซักหน่อยซะแล้วสิ








.








เช้าวันจันทร์



เป็นบรรยากาศช่วงเช้าที่สดใสไม่น้อย ...แสงแดดสีทองทอประกายกระทบผ่านม่านหมอกจางๆที่ลอยอยู่เหนือผืนดิน แม้จะเป็นบ้านเมืองที่เจริญมากที่สุดในประเทศนี้ ทว่าก็ยังคงเป็นเช้าที่มีเสียงนกร้องดังมาแว่วๆ

แม้จะเข้านอนพร้อมกัน แต่หนุ่มน้อยเส้นผมสีเขียวครามก็ตื่นก่อนคนอื่นเสียจนเคยชิน ...ฟรานบิดตัวไปมาน้อยๆ พลางอ้าปากหาวนิดๆก่อนจะเลื่อนดวงเนตรสีเดียวกับสีของเส้นผมลงไปมองร่างบางที่นอนขดตัวซุกอยู่ข้างกาย ...บาจิลกำลังหลับปุ๋ยเลยทีเดียว แถมยังอมยิ้มน้อยๆราวกับว่ากำลังฝันดีอยู่ยังไงยังงั้น เห็นแล้วก็พลอยทำให้คนที่มองอยู่ต้องก้มลงไปลักหลับ ...ฟรานก้มลงจุมพิตเบาๆยังแก้มใส

“อืออออ...”    คนตัวเล็กครางเบาๆ แล้วยิ่งซุกเข้าหา และฟรานก็ดึงผ้าห่มห่มให้เบามือ

“วันนี้ทำอะไรดีน๊า~”  เสียงเรียบพึมพำ ขณะก้าวลงจากเตียงเพื่อไปทำกิจวัตรที่เขาต้องทำอย่างเคยชิน




ด้วยเหตุที่ว่าบาจิลทำกับข้าวแทบไม่เป็นเลย เพราะถูกพ่อเลี้ยงดูมาแบบประคบประหงมราวกับไข่ในหินมาก พวกงานบ้านงานเรือนจึงแทบไม่ได้แตะ และพอบาจิลไม่ตามพ่อกับแม่ไปที่อิตาลี อีกทั้งแม้ว่าครอบครัวของบาจิลก็มีฐานะดีไม่น้อยกว่าบ้านฟราน แต่ก็ไม่ได้มีบ้านหลังใหญ่โตหรือมีคนใช้แบบครอบครัวคนรวยอื่นๆ บ้านของบาจิลอยู่กันแค่ 3 คน อยู่กันแบบสมาถะอย่างสามัญชนธรรมดา มีจ๊อตโต้เป็นหัวหน้าครอบคัว เป็นป่าป๊าที่แสนใจดี มีหม่าม๊าเดลฟี่น่ารักเป็นแม่บ้านคอยดูแลทั้งคุณพ่อและคุณลูก และมีบาจิลเป็นลูกรักเพียงคนเดียวของบ้านหลังนี้ซึ่งเพราะบาจิลน่ารักเหมือนแม่ จ๊อตโต้เลยทั้งรักทั้งหวง เลยไม่ค่อยมีใครกล้าเข้ามายุ่งวุ่นวายกับบาจิลเลยถ้าอยู่ในสายตาผู้เป็นพ่อ ถึงกระนั้น คนเพียงคนเดียวที่จ๊อตโต้วางใจให้เข้า-ออกบ้านได้ตลอดเวลาก็คือฟราน ดังนั้นเมื่อจ๊อตโต้ไม่อยู่ การดูแลบาจิลจึงเป็นหน้าที่สำคัญของฟรานและหน้าที่นั้น ฟรานก็รับอาสาทำให้อย่าเต็มใจ

จะว่าไป แรกๆฟรานเองก็ทำกับข้าวไม่เป็นนอกจากต้องเรียนสีเชลโล่ หรือเรียนศิลปะอะไรหลายๆอย่างหลายๆแขนงที่พวกคุณหนูเขาเรียนกันอยู่ทุกวันๆ ไหนจะงานไอดอลของเขาที่มีมาให้วุ่นวายแทบทุกอาทิตย์ อีกทั้งที่บ้านก็มีฐานะ มีพ่อบ้านคอยดูแล มีเมดอยู่รับใช้ใกล้ๆ มีคนใช้อยู่แล้ว ดังนั้นพวกงานบ้านหรืองานครัวก็ทำไม่ได้เหมือนกัน แต่เพราะเขาอยากจะดูแลบาจิลให้ได้เหมือนเมื่อก่อน ...เหมือนกับเมื่อตอนที่ผ่านมานานมากๆซึ่งอยู่ในความทรงจำแล้วนั่น ...พวกงานบ้านก็ใช้ให้พ่อบ้านคนสนิทกับพวกเมดมาทำให้บ้างในช่วงกลางวันที่เขากับบาจิลไปโรงเรียน ยกเว้นก็แต่เรื่องทำอาหารที่เขาอยากทำเอง ดังนั้นฟรานจึงจำเป็นต้องเข้าคอร์สเรียนทำอาหารเลยทีเดียว และมันก็ไม่ได้ยากมากมาย เนื่องจากเป็นคนหัวดี จำอะไรง่ายอยู่แล้ว สูตรอาหารเป็นร้อยสูตรจึงถูกป้อนเข้าหัวโดยง่าย ...อาจจะกังวลก็แค่รสอาหารจะถูกปากคนตัวเล็กหรือเปล่าก็เท่านั้น



“ออมเลทของฟรานจังอร่อยที่สุดเลย อร่อยเหมือนที่คุณแม่ทำเลย ><”  เสียงใสเอ่ยขึ้นอย่างร่าเริงขณะทานอาหารเช้าในจาน



ฟรานมองดวงหน้าหวานที่ดูมีความสุขกับกับข้าวที่ตนตั้งใจทำให้ก็ยื่นมือไปลูบแพรผมสีทรายนุ่มลื่นของคนข้างกายเบาๆ ก่อนจะเลื่อนลงจากเส้นผมสีอ่อนนั้น  “วันนี้มีข้าวกล่องด้วยนะ พักเที่ยงแล้วไปเจอกันที่เดิมล่ะ”

“อือ ^^”  บาจิลพยักหน้าก่อนจะตักออมเลทเข้าปากเคี้ยวๆ

ร่างสูงเนตรสีเขียวครามมองดูแก้มยุ้ยๆเพราะกำลังเคี้ยวข้าวนั่นแล้วก็พลอยอมยิ้มตามไม่ได้จริงๆ ...ดีจัง ที่เขาตัดสินใจไปเรียนทำอาหาร แล้วก็ดีจังที่คนตัวเล็กถูกใจกับข้าวที่เขาทำให้กินทุกวัน




ตึก ตึก ตึก  




เสียงฝีเท้าที่ได้ยินมาแว่วๆทำให้คนในห้องครัวต้องชะงักแล้วหันไปมองยังประตูติดทางเดินนั้น สึนะในชุดเครื่องแบบโรงเรียนเดียวกันแม้จะแต่งได้ไม่เรียบร้อยนักเดินลงมาจากชั้นบนเงียบๆ มืออีกข้างสะพายเป้ และอีกข้างก็หิ้วเอาถุงดำติดมือลงมาด้วย แม้จะไม่อยากสนใจอะไรนัก แต่เขาก็ต้องหยุดฝีเท้าเพราะรู้สึกได้ว่ามีคนจ้อง

ร่างสูงเลื่อนสายตามองไปในครัว และพบว่าคนตัวเล็กผู้เป็นเจ้าของบ้านกับเจ้าหัวเขียวคนเดิมนั่งกินข้าวเช้าอยู่ด้วยกัน ...สึนะเลื่อนสายตากลับไปทางเดิม   “อรุณสวัสดิ์”  กล่าวสั้นๆพอเป็นพิธี แล้วก็สาวเท้าออกไปจากบ้าน

ดวงหน้าหวานสะบัดกลับมาทางเดิมแล้วตักออมเลทกินต่อ ฟรานมองคนตัวเล็กที่ทำหน้างอแล้วก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้   “รีบไปโรงเรียนกันเถอะ เดี๋ยวจะสาย”

ถึงสึนะจะออกมาจากบ้านก่อนก็ตาม แต่ตอนนี้ร่างสูงกลับเป็นฝ่ายเดินตามหลังฟรานกับบาจิลห่างๆและเงียบๆ นัยน์ตาคู่คมสีน้ำตาลจ้องไปยังมือน้อยๆซึ่งเกาะเกี่ยวกับมือบางของอีกฝ่ายไว้แนบแน่นนั้นอย่างรู้สึกตะขิดตะขวงใจซึ่งเขาไม่เคยรู้สึกกับใครมาก่อน ...สึนะเบนสายตาไปทางอื่นพลางพ่นลมหายใจออกมาเฮือกนึงอย่างพยายามคุมอารมณ์




โรงเรียนที่เขาสอบเข้าได้โดยบังเอิญนี้คือโรงเรียนมัธยมปลายนิไมไค ซึ่งเป็นโรงเรียนชื่อดัง ส่วนมากมีแต่บรรดาคนมีฐานะเข้าไปเรียนกัน และที่สึนะเข้ามาเรียนที่นี่ได้ นอกจากผลคะแนนการสอบเข้าแล้ว ส่วนหนึ่งก็มาจากความสามารถทางดนตรีของเขาด้วยกระมัง?


โรงเรียนมัธยมปลายนิไคไม มีมาตรฐานการเรียนแบ่งเป็น 2 ประเภท คือสายสามัญสำหรับนักเรียนทั่วไป และสายอินเตอร์สำหรับนักเรียนที่ต้องการมุ่งเน้นฝึกฝนการใช้หลักสูตรภาษาต่างชาติ แม้เครื่องแบบจะเหมือนกัน แต่สิ่งที่บ่งบอกให้ทราบว่าคนไหนเรียนสายไหนก็คือริบบิ้นแดงและเนคไทสีแดงที่คอเสื้อ


นักเรียนที่ผูกริบบิ้นคือนักเรียนสายสามัญ ส่วนนักเรียนที่ผูกเนคไทคือนักเรียนสายอินเตอร์


แม้จะแยกเป็น 2 สาย อาคารเรียนหลักคนละอาคาร แต่ทุกคนก็ใช้ชีวิตร่วมกันได้อย่างปกติสุข




กำแพงสีขาวสะอาดตาสูงเด่นเสียจนต้องแหงนหน้ามองเป็นทางยาวเรียบไปตามทางเดินกว้าง บนกำแพงประดับด้วยเหล็กดัดสีทองอร่ามสะท้อนแสงงดงาม นักเรียนในเครื่องแบบของสถาบันพากันเดินพูดคุยจอแจมาตามทาง และอีกส่วนนึงก็นั่งรถเก๋งของทางบ้านมาลง ณ หน้าประตูรั้วใหญ่บ้าง

เมื่อใกล้จะถึงทางเลี้ยวเข้าไปหน้าโรงเรียนเข้าทุกที บาจิลก็จำเป็นต้องปล่อยมือที่กำลังกุมกันกับฟรานออก ...จะให้แฟนคลับของฟรานมาเห็นไม่ได้เด็ดขาด โดยเฉพาะที่โรงเรียนซึ่งสาวๆส่วนใหญ่เป็นแฟนคลับของฟรานทั้งนั้น ...คนตัวเล็กคิดแล้วก็รีบปั้นยิ้มหวานให้ร่างสูงเส้นผมสีใบไม้ที่กำลังมองหน้าตนอยู่  “แล้วเจอกันที่เดิมนะฟรานจัง ^^”

เขาไม่ชอบแบบนี้เลยจริงๆนะ ...ฟรานถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเดินนำไปก่อน   “อืม”

เพียงแค่ไอดอลหนุ่มน้อยก้าวเข้าถึงหน้าประตูรั้วใหญ่นั่นเท่านั้น บรรดาโขยงแฟนคลับก็พากันกรูเข้าห้อมล้อมกรีดร้องทักทายกันเจื้อยแจ้ว ...เป็นแบบนี้ทุกครั้งและเห็นจนชินแล้ว ...บาจิลรอให้ขบวนแฟนคลับของฟรานหายเข้าไปในโรงเรียนแล้ว จึงเดินออกมาจากมุมถนนเล็กๆนั้น

“โฮ่~”  เสียงเปรยที่ดังขึ้นทำให้ดวงหน้าที่ก้มๆอยู่ต้องเงยขึ้นมอง สึนะที่หยุดยืนอยู่ตรงหน้าไม่ได้มองคนตัวเล็ก แต่มองไปยังหน้าโรงเรียนที่เกิดความวุ่นวายเล็กน้อยเมื่อครู่    “เธอน่ะ ใจดีไปรึเปล่า?”

บาจิลขมวดคิ้ว พลางอ้าปากจะเถียง  “อ...” 

“สำหรับฉัน ความรักมันคือการครอบครอง ไม่ใช่การเผื่อแผ่”  เสียงนุ่มหูกล่าว และนัยน์ตาคู่คมสีเดียวกับสีของเส้นผมฟูฟ่องนั้นก็หันมาสบกับดวงตากลมโตสีนภาที่แลดูแล้วข้องใจกับคำพูดเมื่อครู่ไม่น้อย  “อยู่แบบนี้ มันมีความสุขจริงๆเหรอ?”

“ไม่เกี่ยวกับคุณซักหน่อย!”  เสียงใสเอ็ดขึ้น แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่รอฟังซะแล้ว สึนะรุกเข้าหาจนคนตัวเล็กต้องถอยกรูดไปแนบกำแพงที่เดิม ฝ่ามือใหญ่ยกขึ้นทาบกางแขนกั้นอีกฝ่ายไว้พลางโน้มใบหน้าลงไปชิด ...ดวงตาสีน้ำตาลคู่เดิมที่กำลังจดจ้องมาอย่างไม่วางตาคู่นั้นทำเอาบาจิลต้องหันหน้าหลบ ทว่าสึนะก็ใช้มืออีกข้างจับคางมนให้ดวงหน้าหวานหันกลับมามอง

“ถ้าเป็นฉัน ฉันจะแสดงความเป็นเจ้าของให้คนอื่นได้รู้ไปเลยว่า...”  ดวงตาสีน้ำตาลหรี่ลงทีละน้อย หากแต่ยังสบกับดวงแก้วกลมโตสีฟ้าใสคู่งามที่กำลังไหวระริกของคนในอาณัติ ...สึนะเคลื่อนใบหน้าเข้าไปแนบชิดทีละน้อย ช้าๆ ...ริมฝีปากได้รูปเผยอกระซิบ  “คนนี้ เป็นของฉัน ...เป็นของๆฉันคนเดียว”




เพียงครู่เดียวที่หัวใจดวงน้อยเต้นตึกตัก ...แปลกๆ?




ดวงหน้าคมคายเอียงเข้ามาชิดเสียจนริมฝีปากสัมผัสกันแผ่วๆก่อนที่บาจิลจะร่นตัวลง แล้วรีบลอดออกมาจากใต้วงแขนของอีกฝ่ายอย่างเร็ว! ร่างบางวิ่งหนีจากบุคคลอันตราย แต่ก็หันกลับไปมอง ก่อนจะแลบลิ้นใส่เหมือนอย่างที่สึนะเคยทำเมื่อคืนวาน


“คนเห็นแก่ตัวอย่างคุณ จะไปรู้อะไร!”


สึนะได้แต่มองตามแผ่นหลังบางๆซึ่งหายเข้าไปในรั้วโรงเรียนตรงหน้าด้วยรอยยิ้มบาง    “เห็นแก่ตัวกับคนที่ชอบนี่มันผิดด้วยรึไง?”




ออดเข้าเรียนดังขึ้นหลังจากที่บาจิลก้าวเข้ามาถึงห้องเรียนได้ไม่นานนัก คนตัวเล็กกล่าวทักทายเพื่อนๆและตรงไปนั่งที่ประจำของตนอย่างเคยชิน และรอเวลาที่อาจารย์จะมาโฮมรูมในคาบแรก ...จะว่าไปแล้ว คนนั้นก็ได้เข้าเรียนที่นี่ด้วย หวังว่าคงไม่ได้อยู่ห้องเดียวกันนะ ...คนตัวเล็กคิดแล้วก็เลื่อนปลายนิ้วขึ้นมาแตะยังริมฝีปากตนเบาๆ



ถึงจะเพียงเสี้ยววินาที ...แต่ สัมผัสเบาๆนั่น
ทำไมถึงยังไม่เลือนหายไปล่ะ?

เมื่อกี้ ...คนนั้น คิดจะทำอะไรงั้นเหรอ?



“จูบ...เหรอ?”  บาจิลพึมพำเบาๆ นัยน์ตากลมโตคู่งามหรี่ลงน้อยๆอย่างไม่รู้ตัว ...คุ้น? ...มือบางลดลงจากกลีบปากสีอ่อน ดวงหน้าหวานที่เหม่อลอยเมื่อครู่ขึงเครียดขึ้น  ...ถ้าเขาคิดจะจูบจริงๆล่ะก็ นอกจากจะอันธพาล น่ากลัว เอาแต่ใจ นิสัยเสีย แล้วยังบ้ากามอีกเหรอเนี่ย! คนๆนี้อันตรายสุดๆไปเลย!! =”=

“สวัสดีจ้าทุกคน”  อาจารย์ประจำชั้นกล่าวทักทายทุกคนในห้องด้วยรอยยิ้ม   “วันนี้ก็เป็นสัปดาห์ที่ 2 ของการเปิดเรียนแล้วสินะจ๊ะ และอาจจะช้าไปหน่อยที่ครูมีเพื่อนของพวกเราอีกคนมาแนะนำ”  ครูสาวเอ่ย ก่อนจะหันหน้าไปทางบานประตูที่เลื่อนเปิดออก พร้อมร่างสูงของคนคุ้นตาที่ก้าวเข้ามาในห้อง


ร่างสูงโปร่ง
ใบหน้าคมคายได้รูป
ผมฟูฟ่องสีน้ำตาล
นัยน์ตาสีน้ำตาล


“แนะนำตัวเลยจ๊ะ”

แค่รอยยิ้มน้อยๆที่มุมปากก็เรียกเสียงฮือฮาจากสาวๆในห้องได้มากทีเดียว ...ขณะที่คนอื่นกำลังฮือฮากับนักเรียนใหม่ แต่บาจิลเบิกตาค้างจนแทบกระพริบไม่ได้อยู่แล้ว



ไม่จริ๊งงงงงงงงงงงงงง!!



ซาวาดะ สึนะโยชิ ย้ายมาจากนามิโมริ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ” 



“ซาวาดะ สึนะโยชิคุงเหรอ!?”
“นอกจากท่านฟรานแล้ว ในโลกนี้ยังมีคนหน้าตาดีอยู่อีกเหรอเนี่ย~ >///<”
“เอ๊ะ เดี๋ยวก่อนสิ! นามสกุลซาวาดะนี่เหมือนกับบาจิลคุงไม่ใช่เหรอคะ!?”


สาวๆในห้องพากันเพ้อกับรอยยิ้มแบดบอยละลายใจนั่นไปแล้ว ยกเดว้นแต่บาจิลที่ยังอึ้งกิมกี่เหมือนเดิม แล้วยิ่งอึ้งกว่าเดิมเมื่อเห็นว่าคนหน้าห้องกำลังสาวเท้าเข้ามาหา สึนะวางมือทั้งสองลงบนโต๊ะของบาจิล แล้วโน้มตัวลงไปหานิดๆ ด้วยสายตาเดิมและรอยยิ้มเดิมแบบเมื่อตอนเช้า แล้วยิ่งประโยคสานต่อการกระทำแสนอุกอาจไม่อายชาวบ้าน ไม่แคร์สายตาประชาชีที่มีอยู่เต็มห้องที่ดังขึ้นก็ยิ่งทำให้นักเรียนทั้งห้องฮือฮาหนักกว่าเก่า

 
 
 
“ส่วนหัวใจ ผมขอฝากไว้กับคุณซาวาดะ บาจิล คนนี้ก็แล้วกันนะครับ”












TBC...

กินเค้กอร่อยๆที่โรงแรมแทบทุกวัน งวดหน้าเจอกันงานคอสไม่ต้องแปลกใจนะคะว่าทำไมข้าพเจ้าฉุขึ้น 84 เท่า (ฮาาา)



 
 

Comment

Comment:

Tweet

่ฟาส่กหว่หกรหกส //บ้า

สึน้าาาาาาาาาาาาาาา
ประโยคสุดท้ายนั่นมันอาร๊ายยยยยยยยย
ชิๆๆ จะแย่งบาจิลไปจากฟรานรึไง
เร็วไปสิบชาติย่ะ!!!

หนอย คิดจจะจูบบาจิลงั้นเหรอ กล้าไปหน่อยมั้ย ห๊าาาา //แม่ยก 27 รุม

ก็เพราะคิดแบบนั้นไม่ใช่รึไง ถึงได้เสียบาจิลให้ฟรานไปน่ะ ให้ตายสิ

ส่วนฟราน
...ที่บอกว่าไปเรียนทำอาหารมาเพื่อดูแลบาจิล อย่างน้อยก็ให้ดีเท่าๆ กับเมื่อก่อนน่ะ...มันโคตร.....

น่ารักเลย ><!!

ฟรานโคตรน่ารักเลยอ่า อิจฉาบาจิลจริงๆ เลยน้า

บาจิลอย่าไปหลงเสน่ห์หล่อเลวของสึนะเข้าล่ะ!

//กราบขอขมา
ขออภัยนะฮะที่ลำเอียงไป(ไม่)หน่อยเลยทีเดียว
ไม่ได้เข้ามาอ่านนานเลย งานทับถมจริงๆ ค่ะ

//กลิ้งไปอ่านตอนต่อไป

#7 By karnalone on 2011-06-11 09:08

ห๊ะะะะะ ะ ะ กินเค้กทุกวัน !!

แบ่งเค้าบ้าง งง ง ง~

#6 By tsuyu~* on 2011-04-11 09:49

อร๊ายยยยยย !!!

อิบอสสสส!!!

เอ็งเป็นโฮสต์เรอะ!??

มีสิมี!! นอกจากฟรานกับอิบอสซือแล้วคนหน้าตาดีน่ะมีเยอะแยะ!!! ม้าโน่วกับถังเบียก็หน้าตาดีนะ!! (ได้ข่าวไม่เกี่ยว =v=)

ชิชะ!! บาจิลคุง อย่าไปยอมนะลูก!! ฟรานคุงดีกว่า เย้ออ!!(วิบัติมากภาษา ;;)


#5 By Casz. on 2011-03-27 08:22

เรื่องนี้เชียร์บอสหอยดีมั้ยน้า~~

เอาเถอะ ไหนๆแล้ว

เรื่องที่แล้วบอสแห้วไป เรีองนี้ยกบาจิลให้สึนะเถอะ!!!

(me// โดนแม่ยก F84 ตรบ)

ปล. บางตอนเราอาจจะลำเอียงกบนิดๆ โปรดทำใจ

ปล.2 เม้นให้แล้วนะค้า~~

#4 By Jamie (101.108.65.196) on 2011-03-25 13:23

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด (//ดิ้นๆๆ)
อิบอส... อิบอส.. ขอเถอะ TAT
ยกหนูบาจิลให้ท่านฟรานเถอะ !!!~

หนูบาจิลอย่าไปหลงรักอิบอสน้า !!
ไปหาท่านฟรานเถอะ !!

อ้ากกกกกกกกกกก (//กระทืบโปสเตอร์อิบอสแทน)

#3 By ✖Fr@me✖ on 2011-03-23 20:06

ไม่ทันไรก็รุกใหญ่เลยสึคุง รุกไม่ขึ้นหรอกเพราะว่าในใจโลมาน้อยมีแต่ เจ้ากบหัวเขียว เท่านั้น
คือว่านะสึคุง ความรักไม่ใช่การครอบครองนะเออ
ถึงว่าทำไมนายถึงไม่ได้ใจบาจิลจัง ไง

#2 By nikozzz (182.232.223.26) on 2011-03-22 21:49

ชิบบบบบ อ๊ากกกกกกกก //กระทืบหน้าจอ(?)

T[]T อิ๊ !!!!!! เกลียดม๊านนนนนนน (บ้าไปแล้ว)

ประโยคสุดท้ายนี่มันคืออะไร !!! //กระทืบๆ(???)


; v ; บาจิลล ห้ามหลงรักนะ ! รักท่านฟรานขราคนเดียวพอ //ยันสึนะออกไปไกลๆ

คนเห็นแก่ตัวอย่างแกไม่เข้าใจโลมาน้อยหรอก - ^ -+


อยากกินอาหารของฟรานขรา... T ^ T

คงเป็นบุญบารมี(?) เลยทีเดียว

#1 By zeraphy.☺' on 2011-03-22 21:35