AuFic KHR 278426 : Endless Love :4:

posted on 11 Apr 2011 18:01 by me-no-wonderland in Fanfiction
ดองนานพอดู มาต่อซักกะที T[]T!




zeraphy.☺'
ใจเย็นๆเจ้าค่าาา กระทืบหน้าจอแล้วจะเอาที่ไหนมาอ่านตอนต่อไป (ฮาา)
มางวดนี้ บอสขราเค้าอัพสกิล ม่อตัวพ่อ จริงๆ อิอิ
อยู่ที่อิหนูแหล่ะ จะใจอ่อนวันไหน? (ฮาาา)
อยากกินเหมือนกันเน้อออ แอร๊ยยยยย
อยากเป็นศรีภรรยาของท่านฟรานขรา~ (//โดนครีบโลมาดีดหน้า)




nikozzz
ไม่แน่เจ้าค่ะ ของแบบนี้มันอยู่ที่ความพยายามและไหวพริบ(?)
สึนะเขาอยากรักเธอคนเดียวแบบไม่เผื่อแผ่เธอให้ใครไง
แน่นอนว่ามันไม่ได้ตรงข้ามกับบาจิลเท่าไหร่
เพียงแต่บาจิลคิดถึงใจอีกฝ่ายค่อนข้างมาก ซึ่งสึนะไม่ =w="




✖Fr@me✖
ฮาา บอสขราบอกว่าไม่ไหวแล้ว เรื่องก่อนก็โดนแย่ง
เรื่องนี้ก้โดนอีก บอสขราไม่ไหวแล้วววววววววว!!!
สงสารบอสมั่งอะไรมั่ง (เอิ๊กกกก) แต่เรื่องแบบนี้มันอยู่ที่อิหนูแหล่ะเน๊อะ




Jamie
ฮาาา สงสารบอสขรามันจริงๆ โดนเกลียดชังตั้งแต่ชาติก่อนแล้ว
มาชาตินี้ขอกำลังใจจากแม่ยกซักคนคงจะดีนะจ๊ะ
เรื่องนี้ บาจิลน้อยจะเลือกใครนี่ก็น่าลุ้นน๊าาาาาา
เข้าใจค่ะ ...เพราะเราก็ลำเอียงท่านฟรานขรามานานแล้ว!! >w< (ฮาาา)





kuropong
ฮาาา เป็นได้นะเนี่ย ล่อลวงเก่งขนาดนี้(???)
สึนะกะรุกหนูเธอเต็มที่เพื่อชิงใจเธอกลับมาจากพ่อกบเลยนะเนี่ย
บาจิลจะยอมปันใจให้ไหมหนอออ????






ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ล่วงหน้านะคะ ><

มาอ่านต่อเลยเน้ออออ






 
ก่อนอื่น โปรดงดทานของหวานไปอ่านไป เพราะตอนนี้ค่อนข้างหวาน(ฮาา)แอบโรแมนซ์นิดๆ
ไม่เช่นนั้นน้ำตาลในเส้นเลือดท่านจะพุ่งปรี๊ดได้ (แอร๊ยยยยยย)
 
 
ปล. หาไบก้อนมาไว้ใกล้ๆตัวก็ดีนะจ๊ะ

 
ปล. อีกเรื่อง ขอความกรุณาให้แฟนฟิคกดไปอ่านหน้านี้ของเราด้วยค่ะ

 
เรืื่่องด่วนเรื่องใหญ่!! >CLICK<
 
 
 
 
 
 
 
 
 
AuFic KHR :  Endless Love 
Pairing :  278426
By :  -niji-


Part : 4

 
 
 
 
 
 
 
 
 
ถ้าโลกจะแตก มันคงแตกตอนนี้แหล่ะ!
 
 
 
 
 
 
คนๆนั้นเขาบ้าแหงๆเลย บ้าไปแล้วแน่ๆ! พูดอะไรน่าอายขนาดนั้นต่อหน้าทุกคนในห้องไปได้ยังไงกัน!?
 
 
แม้บรรยากาศการเรียนการสอนที่กำลังดำเนินอยู่จะเงียบสงบ มีเพียงเสียงบอกกล่าวความรู้จากคุณครู มีเพียงเสียงของชอล์กสีขาวสะอาดซึ่งขีดเขียนไปมาอยู่บนกระดานดำ และเสียงปากกาของเหล่านักเรียนที่กำลังคร่ำเคร่งกับบทเรียนอยู่ดังผสมปนไป แน่นอนว่าคนตัวเล็กเองก็ ‘กำลังพยายาม’ ตั้งอกตั้งใจเรียนให้ได้เหมือนอย่างทุกที  ...แม้คำพูดอุกอาจเมื่อเช้าของเจ้าคนที่นั่งอยู่ข้างๆจะตามหลอกหลอนอยู่เนืองๆก็ตาม


 
คุณครูโหดร้ายมาก!
ทำไมต้องให้คนๆนี้มานั่งกับผมด้วยครับ !!

 
 
นัยน์ตาคู่งามสีน้ำตาลอ่อนจ้องมองใบหน้าน่ารักๆด้านข้างของคนตัวเล็กที่เอาแต่นั่งก้มหน้าก้มตาเขียนบทเรียนยุกยิกๆ ปลายนิ้วยาวไล้เบาๆยังปลายผมสีกาแฟอ่อนนุ่มซึ่งระอยู่บนไหล่มน ก่อนจะค่อยๆม้วนผมอีกคนเล่นด้วยรอยยิ้ม ...ยิ่งเห็นว่าบาจิลห่อไหล่เกร็งไปหมดแล้ว ก็ยิ่งน่าแกล้งเสียจริงๆ  

“ก...กรุณาปล่อยมือด้วยครับ”  เสียงใสบอกเบาๆโดยไม่หันไปมอง สึนะคลี่ยิ้มที่มุมปาก เอียงคอมองแก้มใสแดงๆนั่น แล้วก็ยังใช้ปลายนิ้วม้วนผมอีกคนเล่นอยู่เรื่อยๆ ...บาจิลหลับตาลงเพื่อสงบใจ ก่อนจะกันตัดสินใจหันไปมองหน้าคนที่นั่งโต๊ะติดกันนั้น    “คุณซาวาดะ ผมบอกว่าให้คุณปล่อยมือไงครับ”

ปลายนิ้วซึ่งใช้ม้วนผมสีอ่อนเล่นเมื่อครู่จิ้มยังเนื้อแก้มเนียนทันทีที่ดวงหน้าหวานนั้นหันมาทางตน ทำเอาบาจิลตกใจไม่น้อย ร่างสูงยังคงส่งยิ้มที่แลดูแล้วเจ้าเล่ห์ให้คนตัวเล็ก  “สึนะ”

“เรียกฉันว่า สึนะ”

บาจิลปัดนิ้วของสึนะที่จิ้มค้างอยู่ยังแก้มของตนออกพลางมุ่นคิ้ว   “ครับ คุณสึนะ ถ้าจะกรุณา ช่วยอย่ารบกวนการเรียนของผมจะได้ไหมครับ ?”

สึนะฟังแล้วเอียงคอนิดๆ   “ฉันอยากให้เรียกว่า สึนะคุง มากกว่า คุณสึนะ นี่นา”

“เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นครับ แล้วผมก็ไม่อยากสนิทกับคุณด้วย”  บาจิลสะบัดหน้าหนี

“งั้น เรียกว่า ซือคุง ก็ได้นะ แม่ฉันก็เรียกแบบนี้”

“อย่ามาชวนคุยจะได้ไหมครับ!”  บาจิลเอ็ดขึ้น

คิ้วสีน้ำตาลเลิกขึ้นนิดๆ ใบหน้าคมแสร้งทำตกใจ ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ  “ก็ได้ๆ เรียกว่าคุณสึนะก็ได้”

“ผมไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้นซักหน่อย!” 

เสียงสนทนาของคน 2 คนที่ดังขึ้นตั้งแต่เมื่อครู่แล้วทำให้เพื่อนร่วมห้องต้องหันไปมอง รวมทั้งคุณครูคนเดิมที่ต้องขมวดคิ้วมองจุดเรียกร้องความสนใจนั้น   “ซาวาดะคุง 2 ทั้งสองคน นี่มันในชั่วโมงเรียนนะจ๊ะ ถ้าอยากสนิทกันให้มากขึ้นจริงๆ ครูว่าเอาไว้พักเที่ยงก่อนดีกว่าไหมจ๊ะ?”

เห็นสีหน้ายิ้มแย้ม แต่คิ้วกระตุกๆของคุณครูแล้ว บาจิลก็จำต้องสงบเสงี่ยมลงตามเดิม  “ขอโทษครับ”  ว่าพลางเหลือบนัยน์ตากลมโตสีฟ้าน่ารักมองร่างสูงที่กำลังทำหน้าไม่ทุกข์ร้อนแถมยิ้มขำๆอยู่ข้างๆอย่างเคืองๆ

 
 
คนๆนี้ ...แย่ที่สุดเลย !

 
 
ตลอดคาบเรียนช่วงเช้าที่บาจิลพยายามไม่คุยไม่สนใจคนตัวสูง ไม่ว่าจะงานกลุ่มงานเดี่ยว หรือกระทั่งการที่ต้องแบ่งหนังสือเรียนให้อีกคนดูด้วยกัน ทว่าพอเปลี่ยนคาบที่ต้องใช้ห้องอื่น หรือแม้กระทั่งบาจิลจะเข้าห้องน้ำ สึนะก็เดินตามหลังคนตัวเล็กต้อยๆ แถมยังโปรยเสน่ห์ไปทั่วจนเวลาเพียงแค่ครึ่งวัน ข่าวนักเรียนใหม่สุดเท่ห์ก็ดังไปทั่วโรงเรียนแล้ว สาวๆทุกคนต่างก็อยากเห็นหน้าค่าตาของชายหนุ่มผู้เป็นข่าว ...พอพักเที่ยงปุ๊บ ห้องเรียนของบาจิลจึงเต็มไปด้วยบรรดาสาวๆทั้งรุ่นพี่และรุ่นน้องเข้ามารุมล้อมเต็มไปหมด

 
 
ไม่เข้าใจว่าคนๆนี้มีดีตรงไหน
ถึงจะหมั่นไส้ แต่ก็ทำให้หนีรอดออกมาได้ล่ะนะ ...

 
 
เพราะนัดกันไว้กับฟรานแล้วว่าพักเที่ยงจะไปเจอกัน ณ ที่เดิมที่ประจำ บาจิลที่หนีรอดจากการตามติดของสึนะออกมาได้ก็เดินอารมณ์ดีไปยังที่นัดหมาย กระนั้น แม้อุปสรรคใหญ่จะหมดไป อุปสรรครองก็ตามมา ...ถึงจะไม่หนักหนาก็เถอะนะ

“บา~ จิล~ คุง~”  เสียงหวานเอ่ยเรียกนามของหนุ่มน้อยตรงหน้าด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ พร้อมกับเจ้าตัวที่ปรากฏกายออกมายืนขวาง ...เป็นเพื่อนผู้หญิงร่วมห้องและต่างห้องที่คุ้นหน้าคุ้นตาดี พวกเธอหรี่เข้ามาหิ้วแขนของเด็กหนุ่มตัวเล็กพอๆกันขึ้นคนละข้าง ก่อนจะลาก(ลักพา?)เข้าไปยังมุมทางเดิน

“ค...คุณบลูเบลล์ คุณ MM ม...มีอะไรหรือเปล่าครับ ?”   ถึงจะรู้จักกันมานานและรู้ว่าพวกเธอไม่มีเจตนาร้ายที่หิ้วเขามาที่นี่ก็เถอะ แต่ก็อดกังวลไม่ได้ ...ก็เธอๆเป็นระดับประธานแฟนคลับของฟรานทั้งนั้นเลย

สาวน้อยผมยาวสีฟ้าหันไปสบตากับสาวร่างสูงผมบ๊อบสั้นด้วยรอยยิ้ม ก่อนที่ทั้ง 2 จะส่งยิ้มให้กันและหันกลับมามองหน้าหวาดๆของบาจิลซึ่งยืนอยู่กลางวงล้อมของแฟนคลับนับสิบฟรานอีกรอบ บลูเบลยื่นเป้ใบเล็กให้ และคนตัวเล็กก็รับไว้แบบงงๆ

“เรามีเรื่องจะขอร้องบาจิลคุง ในฐานะที่เป็นเพื่อนสนิทของท่านฟราน”  บลูเบลว่า

“ในเป้นั่นมีมือถือของพวกเราประมาณ 30 เครื่อง”  MMบอก  “เรื่องที่จะไว้วานบาจิลคุงก็คือ พวกเราอยากได้รูปท่านฟรานเครื่องละรูปค่ะ”

ดวงตากลมโตสีฟ้าน่ารักกระพริบปริบ   “รูป...ของฟรานคุง?”

“ใช่ รูปของท่านฟราน”  บลูเบลอมยิ้ม ขณะที่พวกสาวๆที่ห้อมล้อมอยู่ก็พากันหน้าแดงตาม   “ปกติน่ะ พวกเราไม่มีวันได้ถ่ายรูปท่านฟรานในแบบที่ไม่ใช่ถ่ายแบบนี่นา บาจิลคุงก็รู้ไม่ใช่เหรอ? แต่ถ้าเป็นบาจิลคุงขอร้อง ท่านฟรานต้องยอมให้ถ่ายแน่ๆ ใช่ไหม?”

“เอ่อ...”

“บาจิลคุงไม่เห็นใจพวกเราเลยเหรอจ๊ะ?”
“แหม บาจิลคุงนี่ดีนะ เป็นเพื่อนกับท่านฟรานมาตั้งแต่เด็ก พูดคุยกับท่านฟรานได้อย่างปกติ ได้ใกล้ชิดท่านฟรานมากกว่าพวกเราซะอีกแน่ะ กับแค่เรื่องขอถ่ายรูปเนี่ย จะไม่ช่วยพวกเราหน่อยเหรอ?”

เขาเข้าใจความรู้สึกของพวกเธอดี ไม่ใช่ว่าไม่อยากช่วย ...แต่ว่า ก็มัน... บาจิลคิดทบทวนอย่างลังเลใจ ซักพักก็เงยหน้าขึ้น   “ครับ ผมจะลองขอร้องเขาดูนะครับ”

สิ้นเสียงตอ